นี้ขณะมองเฟิงเฉินหยู นางจำได้แค่ตอนนั้นเมื่อบ่าวรับใช้มารายงานเรื่องนางกำนัลอาวุโสโจวมา เฟิงเฉินหยูเพิ่งเข้าไปที่เรือนซูหยา นางไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับเฟิงเฉินหยูเนื่องจากนางต้องรีบไป “เฉินหยู” ในที่สุดเมื่อหาโอกาสได้ นางจึงถามว่า “เจ้ามีอะไรที่จะบอกข้าหรือ ? ”
เฟิงเฉินหยูได้มาพบกับฮูหยินผู้เฒ่าเพื่อรายงานเรื่องที่เฟิงเฟินไดหนีออกจากคฤหาสน์ ตอนนี้นางพูดด้วยสีหน้ากังวล“หลานกำลังเดินเล่นไปรอบ ๆ สวนในวันนี้และเพิ่งจะเกิดขึ้นที่ลานหน้าเรือน ข้าเห็นคนสามคนเตรียมพร้อมที่จะออกไปข้างนอก พวกเขาสวมเสื้อผ้าของนักแสดงและบอกว่าพวกเขาขาดอุปกรณ์ประกอบฉาก ดังนั้นพวกเขาจึงออกไปซื้อของ แต่หนึ่งในสามคนนั้นมีคนที่หน้าตาคล้ายคลึงกับน้องสี่มาก หลานสับสน แต่พวกเขาดูรีบร้อนและข้าไม่ได้ไล่ตามพวกเขา หลังจากนั้นหลานจึงไปที่เรือนของน้องสี่ แต่นางไม่ได้อยู่ที่นั่น หลานก็เลยรีบมาบอกท่านย่า น้องสี่บอกท่านย่าก่อนออกจากคฤหาสน์หรือไม่เจ้าคะ ? ถ้าไม่หวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ! ”
“เฟินไดออกคฤหาสน์ไปหรือ ? ” นัยน์ตาของฮูหยินผู้เฒ่าสว่างขึ้น “ทำไมข้าถึงไม่รู้ ? ”
ในที่สุดยามที่ไปตามพวกเขาก็สบโอกาสที่จะพูดขึ้นมาว่า“เรียนฮูหยินผู้เฒ่า คุณหนูสี่แอบออกจากคฤหาสน์ไปพร้อมกับกลุ่มนักแสดงขอรับ”
“กล้าหาญมาก!” ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจัด “เจ้าทำงานยังไง ?คุณหนูสี่ออกจากคฤหาสน์เช่นนี้ ทำไมเจ้าถึงไม่หยุดนาง ? ”
ยามรีบคุกเข่า แต่ฮูหยินผู้เฒ
