่ากำลังรีบไปพบนางกำนัลอาวุโสโจว พวกเขาจะหยุดได้อย่างไร หลังจากที่เขาคุกเข่าเขาเห็นว่าเจ้านายไม่ได้คอยเขา ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นยืนและเดินไปทางด้านข้างฮูหยินผู้เฒ่า พร้อมกับรีบพูดว่า “มันเป็นความผิดของบ่าวรับใช้คนนี้ที่ละเลยหน้าที่ ท่านฮูหยินผู้เฒ่าลงโทษข้าเถิดขอรับ แต่ในตอนนั้นคุณหนูสี่แต่งกายเหมือนนักแสดงคนอื่นๆ และบ่าวรับใช้คนนี้จำไม่ได้จริง ๆ ขอรับ ! ”
ในเวลานี้เฉินหยูไตร่ตรองเรื่องนี้อย่างรอบคอบ จากนั้นนางก็เข้าใจในสถานการณ์ทันที นางได้แต่กล่าวว่า “ท่านย่า เมื่อหลานไปที่เรือนซูหยา ยามคนนี้ก็เพิ่งมาถึงด้วยเช่นกัน หลานเห็นเขาพูดกับบ่าวรับใช้ของเรือนซูหยาว่านางกำนัลอาวุโสโจวมา”
“ใช่ขอรับ” ยามพยักหน้า “คุณหนูใหญ่พูดถูกขอรับ บ่าวรับใช้และพ่อบ้านเฮ่อจงได้ไปต้อนรับนางกำนัลอาวุโสโจวที่ประตูฤหาสน์ด้วยกัน และ…นางกำนัลอาวุโสโจวก็มาพร้อมกับคุณหนูสี่ขอรับ”
“อะไรนะ ? ” ฮูหยินผู้เฒ่าตกใจ “ทำไมเฟินไดถึงอยู่กับนางกำนัลอาวุโสโจวด้วย ? ” ยิ่งนางได้ยินมากเท่าไร นางก็ยิ่งบอกให้คนที่อุ้มนางเดินเร็วขึ้นเท่านั้น “เร็วหน่อย เราไม่สามารถให้ท่านผู้หญิงนั้นต้องรอนานเกินไป”
บ่าวรับใช้แบกนางเพิ่มความเร็วของพวกเขา ไม่นานฮูหยินผู้เฒ่าก็มาถึงเรือนโบตั๋นแล้ว
เฟิงเฟินไดยืนที่ทางเข้า เมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่าเข้ามา นางก็รีบเดินไปรับ แต่ก่อนที่นางจะพูดได้ ฮูหยินผู้เฒ่าก็ยกไม้เท้าขึ้นแล้วตีหลังของเฟิงเฟินได การตีครั้งนี
