้ทำให้เฟินไดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
“เจ้ายังมีหน้าที่จะร้องอีกหรือ!” ฮูหยินผู้เฒ่าสั่นด้วยความโกรธ แต่นางไม่กล้าตะโกนดังเกินไปเพราะกลัวว่านางกำนัลอาวุโสโจวที่อยู่ข้างในจะได้ยิน นางทำได้เพียงลดระดับเสียงของนางและตำหนิเฟินได “เจ้าเป็นคนที่เชิญนางกำนัลอาวุโสโจวมาที่คฤหาสน์หรือ แม้เจ้าจะอายุน้อย แต่เจ้ามีความชั่วร้ายอยู่ในใจ”
เฟิงเฟินไดไม่สนใจความเจ็บปวด นางตะโกนใส่ฮูหยินผู้เฒ่าว่า “ข้าหวังดี ! ข้ายังเป็นห่วงว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับพี่รองและตำหนักหยูจะตำหนิตระกูลเฟิง ท่านย่า ท่านย่าไม่สามารถลำเอียงเข้าข้างพี่รองเสมอไป และไม่สนใจว่าคุณหนูคนอื่นจะเป็นหรือตาย ! ”
นางพูดแบบนี้ในขณะที่มองเฟิงเฉินหยูหวังว่าเฟิงเฉินหยูจะช่วยพูดแทนนาง แต่เฟิงเฉินหยูไม่เข้าใจท่าทางอ้อนวอนของนาง และกลับเอ่ยว่า “น้องสี่ เจ้าทำเกินไปในเรื่องนี้”
ในความเป็นจริงเฟิงเฉินหยูเกลียดเฟิงเฟินไดมาก
หากสิ่งนี้เกิดขึ้นภายใต้สถานการณ์ปกติ เฟิงเฉินหยูจะต้องร่วมมือกับเฟิงเฟินไดเพื่อโจมตีเฟิงหยูเอง แต่นางก็กลัวว่าจะมีบางอย่างผิดปกติกับเฟิงหยูเองในปัจจุบัน เมื่อเฟิงหยูเองเป็นปกติ ปัญหาของนางจะได้รับการแก้ไขด้วยดี แต่หากเกิดอะไรขึ้นกับเฟิงหยูเอง นางควรทำอย่างไร ? เฟิงเฟินไดนี้ไม่ได้เลือกที่จะทำการโจมตีก่อนหน้านี้หรือหลังจากนี้ นางเลือกช่วงเวลาที่สำคัญนี้ เฟิงเฉินหยูจะไม่โกรธได้ยังไง
“ท่านย่า เราควรรีบเข้าไปข้างในเจ้าค่ะ” เฉินหยูเ
