ร่งให้ฮูหยินผู้เฒ่าเข้าไปข้างใน “อย่าปล่อยให้นางกำนัลอาวุโสโจวรอนานเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่ารีบยกมือของนางขึ้นอย่างรวดเร็ว และให้บ่าวรับใช้พานางเข้าไป
หลังจากมาถึงห้องโถงใหญ่ของเรือนโบตั๋นแล้ว และเห็นนางกำนัลอาวุโสโจวนั่งรออยู่ในเก้าอี้รับแขก ฮูหยินผู้เฒ่าก็ยิ่งตื่นตระหนก นางพยายามลุกขึ้นจากเก้าอี้ของนางด้วยการประคองของยายจาว ในขณะที่หลังของนางสามารถยืดตรงได้เวลานั่ง แต่การงอหลังเป็นเรื่องยากอย่างยิ่งเนื่องจากฮูหยินผู้เฒ่าต้องการคำนับ
นางกำนัลอาวุโสโจวเห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้แสร้งทำ นางจึงโบกมือของนาง “ไม่จำเป็นต้องคำนับข้า นั่งลงเถิด”
“ขอบคุณมากเจ้าค่ะ” ใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าแสดงความขอบคุณ ด้วยความช่วยเหลือของยายจาว นางนั่งอยู่ในที่นั่งหลัก แต่นางก็ไม่ลืมที่จะถามเกี่ยวกับเรื่องสำคัญ “นางกำนัลอาวุโสมีธุระอะไรหรือเจ้าคะ ? ”
นางกำนัลอาวุโสโจวจ้องมองที่เฟินไดผู้ซึ่งกลับไปที่ห้องโถงใหญ่พร้อมกับฮูหยินผู้เฒ่า นางสับสนอย่างเห็นได้ชัด นางพูดว่า “ไม่ใช่ว่าตระกูลเฟิงส่งคุณหนูสี่ที่ไปที่ตำหนักหยูเพื่อเชิญข้ามาหรือ ? ”
เฟิงเฟินไดตัวสั่น คำพูดเหล่านี้บอกนางว่านางกำนัลอาวุโสโจวเป็นเหมือนเฟิงหยูเอง
แต่การไปที่ตำหนักหยูนั้นเป็นความจริง และนางก็ไปที่นั่นอย่างลับ ๆ ตอนนี้นางอยู่ต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่า และนางก็ไม่มีอะไรจะพูด
เมื่อเห็นว่าเฟิงเฟินไดก้มหน้าลงอย่างเงียบ ๆ ฮูหยินผู้เฒ่าใช้ไม้เท้ากระแทกพื้นอย่
