เมื่อได้ยินคำสั่งของเฟิงเฟินได เป่ยเอ๋อก็ตกใจว่า “คุณหนูสี่จะไปไหนเจ้าคะ ? ออกมาจากคฤหาสน์หรือเจ้าคะ?”
เฟิงเฟินไดพยักหน้า “ใช่”
“แต่…” บ่าวรับใช้รู้สึกลำบากใจ “ถ้าคุณหนูต้องการออกไปข้างนอก คุณหนูต้องไปแจ้งท่านฮูหยินผู้เฒ่าก่อนเจ้าค่ะ”
ใบหน้าของเฟิงเฟินไดเผยให้เห็นความหงุดหงิด “ข้าจะออกไปข้างนอกได้หรือ ถ้าข้าไปบอกท่านย่า”
“แต่ถ้าคุณหนูไม่บอกท่าน คุณหนูจะไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปเจ้าค่ะ ! ”
คำพูดของบ่าวรับใช้นั้นเหมือนกับการสาดน้ำเย็นใส่หน้าเฟิงเฟินได แม้ว่าราชวงศ์ต้าชุนจะอนุโลมนต่อการปล่อยให้ผู้หญิงออกไปข้างนอกในฐานะคนรุ่นใหม่ ถ้านางต้องการออกไปข้างนอกนางต้องได้รับอนุญาตจากฮูหยินใหญ่หรือผู้อาวุโส นอกจากนี้จะต้องมีเหตุผลที่สมควรในการออกจากคฤหาสน์ ตัวอย่างเช่น ไปจัดการร้านค้าหรือออกไปข้างนอกพร้อมกับคุณหนูคนอื่น หากไม่สามารถให้เหตุผลที่เหมาะสมได้ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะออกจากคฤหาสน์
เฟิงเฟินไดรู้ว่าถ้านางต้องการออกจากคฤหาสน์ นางไม่สามารถบอกฮูหยินผู้เฒ่าถึงเรื่องนี้ได้ ฮันชิก็ไม่มีร้านค้าเพื่อจัดการ นางไม่สามารถหาเหตุผลที่เหมาะสมได้ ครู่หนึ่งนางยืนนิ่งงันด้วยความโกรธ
“แล้ว…เราจะแอบออกไปหรือเจ้าคะ ? ” เป่ยเอ๋อแนะนำ“ไม่กี่วันที่ผ่านมาคณะละครก็ไม่ได้แสดง เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้วพวกเขาคงถูกส่งออกไปจากคฤหาสน์ หากคุณหนูต้องการออกไปจากคฤหาสน์นั่นอาจเป็นเส้นทางที่เป็นไปได้”เป่ยเอ๋อเป็นบ่าวรับใช้ที่ม
