รอง ทำไมข้าถึงจำคุณหนูสี่ไม่ได้ ? ” นางพูดสิ่งนี้ขณะมองภาพลักษณ์ของเฟิงเฟินไดและไม่สามารถช่วยได้นอกจากจะส่ายหน้า “ท่านเสนาบดีเฟิงเป็นขุนนางขั้นหนึ่งของราชสำนักในปัจจุบัน บุตรสาวของเขาจะแต่งกายเป็นนักแสดงได้อย่างไร ? เจ้าไม่ได้แอบอ้างว่าเป็นญาติกับขุนนางใช่หรือไม่ ? ”
“จะทำเช่นนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ ! ” เฟิงเฟินไดรู้สึกหงุดหงิด“ข้าเป็นคุณหนูสี่ของตระกูลเฟิง ทำไมท่านจึงจำไม่ได้ ส่วนเสื้อผ้าเหล่านี้ … อ่า.. เป็นเพราะข้ารีบออกจากคฤหาสน์มาเจ้าค่ะ ข้ามีอะไรอยากเรียนแจ้งองค์ชายเก้า ข้าจึงแต่งกายแบบนี้ ท่านไม่ต้องสงสัยตัวตนของข้า เมื่อพบฝ่าบาทพระองค์จะจดจำข้าได้เจ้าคะ”
“ฝ่าบาทไม่ต้อนรับผู้มาเยือน” นางกำนัลอาวุโสโจวบอกนาง“มีคนน้อยมากที่สามารถมาที่ตำหนักหยูได้โดยไม่แจ้งล่วงหน้า คุณหนูรองตระกูลเฟิงเป็นหนึ่งในนั้น แต่ไม่ใช่เจ้าโปรดกลับไปได้แล้ว”
หลังจากที่นางกำนัลอาวุโสโจวพูดจบ นางก็จะหันหลังกลับเฟิงเฟินไดอารมณ์เสียและรีบพูดว่า “เฟิงหยูเองและองค์ชายเจ็ดอยู่ในเรือนตงเซิงมาหลายวันแล้วเจ้าค่ะ องค์ชายเก้าไม่รังเกียจหรือเจ้าคะ ประตูคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลถูกปิดอย่างแน่นหนา แม้แต่แมลงวันก็ไม่สามารถเข้าไปได้ นางกำนัลอาวุโสบอกข้าทีว่าพวกเขาจะทำอะไรกันบ้าง? ฝ่าบาททรงเป็นผู้สูงส่ง พระองค์จะทนรับความอัปยศเช่นนี้ได้อย่างไร ? ”
นางกำนัลอาวุโสโจวหันหลังกลับและขมวดคิ้วไปทางเฟิงเฟินได นางมักจะเข้าใจการต่อสู้
