องค์ชายของเจ้า และข้าก็มีบางอย่างที่ต้องรายงาน องค์ชายจะไม่พบข้าได้อย่างไร ? ”
ทหารองครักษ์สองคนไม่ไว้หน้านางขณะที่ส่ายหัว “นอกจากคุณหนูรองของตระกูลเฟิงที่สามารถเข้าไปในตำหนักได้อย่างอิสระ ไม่มีใครได้รับสิทธิ์นี้ที่จะได้พบกับองค์ชาย คุณหนูสี่โปรดกลับไปขอรับ ! ”
เมื่อเห็นว่าพวกเขามีความแน่วแน่มาก เฟิงเฟินไดคิดเล็กน้อยแล้วไม่ต้องเสียคำพูดใด ๆ กับทหารองครักษ์ เงยหน้าขึ้นนางกรีดร้องให้เสียงดังที่สุดเท่าที่จะทำได้ “องค์ชาย !มีบางอย่างเกิดขึ้นกับว่าที่พราชายาของพระองค์ ฝ่าบาทไม่สนใจหรือเพคะ ? มีบางอย่างเกิดขึ้นที่คฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑล ฝ่าบาทไม่สนใจจริง ๆ หรือเพคะ ? ”
ในที่สุดนางก็ตะโกนออกมา ครู่หนึ่งมีผู้หญิงออกมาจากประตูเฟิงเฟินไดมองดูแล้วเห็นว่าเป็นคนรู้จัก “นางกำนัลอาวุโสโจว ! นางกำนัลอาวุโสโจวจริง ๆ ? ”
หญิงชราเดินไปข้างหน้าและยกมือขึ้น ทหารองครักษ์ทั้งสองก็ลดหอกลง
เฟิงเฟินไดกำลังจะเดินผ่านประตู แต่ถูกห้ามโดยนางกำนัลอาวุโสโจว “เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นคุณหนูสี่ของตระกูลเฟิง”
เฟิงเฟินไดพยักหน้า “เจ้าค่ะ ข้าเป็นคุณหนูสี่ของตระกูลเฟิงข้าชื่อเฟิงเฟินได เราพบกันตอนฤดูร้อนเมื่อท่านไปที่คฤหาสน์เฟิงเพื่อส่งมอบของหมั้นเจ้าค่ะ”
นางกำนัลอาวุโสโจวเงยหน้าขึ้นมองเฟิงเฟินไดแล้วยิ้มและส่ายหน้า “มีคนจำนวนมากในคฤหาสน์เฟิงตอนที่ข้าไป แต่ข้าจำไม่ได้ว่าใครเป็นใคร วันนั้นข้าไปเพื่อส่งมอบของหมั้นให้กับคุณหนู
