างอย่างที่พวกเขาต้องทำเพื่อข้า…”
เฟิงเฟินไดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นนักแสดงเพื่อออกจากคฤหาสน์เหตุผลคือคณะละครขาดอุปกรณ์ประกอบฉากและจำเป็นต้องออกไปเพื่อหาซื้อของ
แต่ในขณะที่นางออกจากคฤหาสน์ นางทิ้งนักแสดงทั้งสองไว้ข้างหลัง นางเดินไปที่ตำหนักหยูเมื่อพวกเขามาถึงที่ทางเข้าตำหนักหยู เป่ยเอ๋อตระหนักถึงความกลัวในเป้าหมายของการเดินทางครั้งนี้ นางมีแต่ความหวาดกลัว
คุณหนูของนางกล้าเกินไป!
“คุณหนู บางทีมันอาจจะ…ไม่เหมาะสมนะเจ้าคะ” ไม่ว่าบ่าวรับใช้คนนี้จะสนุกกับเรื่องวุ่นวายที่เจ้านายของนางก่อมากแค่ไหน เมื่อนางยืนอยู่ต่อหน้าตำหนักหยูที่นางไม่สามารถท้าทายได้ ขานางเริ่มสั่น
แต่เฟิงเฟินไดนั้นกล้าได้กล้าเสียและรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย “ไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสม ไปกับข้า ! ” นางเดินไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญและต้องการรีบไปที่ตำหนักหยู
โชคไม่ดีที่เมื่อนางก้าวขึ้นบันได นางก็ถูกหยุดโดยทหารองครักษ์ เขาชี้หอกมาแล้วพูดเสียงดัง “หยุด ! ”
เฟิงเฟินไดตกใจ แต่ใบหน้าของนางยังคงสงบ และนางพูดเสียงดังว่า “ข้าเป็นคุณหนูสี่ของตระกูลเฟิง และมีเรื่องต้องรายงานต่อองค์ชายเก้าของเจ้า”
“องค์ชายไม่ต้อนรับผู้มาเยือน ! ” ทหารองครักษ์ตอบอย่างตรงไปตรงมาและไม่ได้บดบังคำพูด เขาพูดเพียงแค่นี้จากนั้นก็ปิดปากของเขา
เฟิงเฟินไดกระทืบเท้าของนาง “เจ้าไม่เข้าใจสิ่งที่ข้าพูดหรือ? ข้าเป็นคุณหนูสี่ของตระกูลเฟิง ! ครอบครัวเฟิง ! ตระกูลเฟิงที่หมั้นหมายกับ
