ี มือนางสั่นทำให้น้ำชาในถ้วยนั้นหกใส่มือของนาง
“คุณหนูสี่ ? ” นางเห็นว่าใบหน้าของเฟิงเฟินไดเต็มไปด้วยความโกรธ และจิตใจของนางก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างไรก็ตามนางยังคงรักษารอยยิ้มบนใบหน้าของนางโดยพูดว่า “เจ้ามาทำอะไร ? ”
“ถ้าข้าไม่มา ข้ากลัวว่าท่านย่าจะไม่ทำการสอบสวนเฟิงหยูเองและจะสอบสวนเรือนของเราแทน” เฟิงเฟินไดโกรธ นางผลักนักแสดงออกไปอย่างโกรธเคือง “อุ้ย ! ” จากนั้นนางเอื้อมมือออกไปจับฮันชิ “กลับไปที่เรือนของเจ้า ถ้าข้าเห็นเจ้าเข้ามาที่นี่อีก อย่าโทษข้าว่าลืมความสัมพันธ์ระหว่างแม่กับลูกสาวของเรา” นางชี้ไปที่นักแสดง “พวกเจ้าไปเก็บของและออกจากคฤหาสน์เฟิงในวันนี้”
“นี่…” นักแสดงมองไปที่ฮันชิด้วยความหวังในสายตาของเขาในช่วงฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ คณะละครเล็ก ๆ อย่างพวกเขาหวังว่าจะสามารถหาตระกูลใหญ่ ๆ เพื่อพาพวกเขาไปแสดงทุกวัน นี่จะดีกว่าการดิ้นรนบนถนนที่มีอากาศเย็น ๆ
ฮันชิก็พยายามแนะนำเฟิงเฟินได “ไม่ใช่เจ้าที่บอกข้าว่าอย่าไปสวนดอกไม้ ! คณะละครนี้ถูกพาเข้ามาแต่ไม่สามารถแสดงได้ ข้ามามาที่นี่เพื่อดูละคร มันจะเป็นอะไร ? มันคุ้มแล้วหรือที่จะส่งคนเหล่านี้ออกไป ? ”
ในเวลานี้เป่ยเอ๋อใกล้หูของเฟิงเฟินไดและกระซิบว่า “ให้พวกเขาอยู่ที่ต่อเจ้าค่ะ ในอนาคตเราอาจจะใช้พวกเขาได้”
เฟิงเฟินไดก็นึกถึงเหตุผลที่นางมาในวันนี้ นางจ้องมองฮันชิอย่างดุดัน นางก็พูดว่า “ข้าคิดว่าพวกเขาสามารถอยู่ได้อีกสองสามวัน แต่มีบ
