แต่คำพูดของน้องสี่ไม่สามารถพูดออกมามั่ว ๆได้” คำพูดของเฟิงเฉินหยูดูน่าเชื่อถือ และคำพูดของนางทำให้ทุกคนพยักหน้า
เฟิงเฟินไดมองไปรอบ ๆ ด้วยความโกรธและเกลียดชัง ฮันชิไม่สามารถให้กำเนิดบุตรชายได้ทันที ถ้าฮันชิกลายเป็นฮูหยินใหญ่ของคฤหาสน์ และนางเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่นางจะถูกผลักไสจากคนเหล่านี้ได้อย่างไร !
“หลายวันแล้วเราไม่ได้เจอพี่รองเลย ข้ากำลังจะบอกท่านย่าเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็เพื่อประโยชน์ของพี่รองเช่นกัน หากไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ไม่เป็นไร เฟินไดคงกังวลมากเกินไปด้วยเหตุผลที่ผิด เฟินไดจะคุกเข่าและขอโทษสำหรับความผิดพลาด แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจริง ท่านย่าก็จะไม่เมินเฉยกับชื่อเสียงของพี่รองโดยไม่สนใจคำเตือนของเฟินได ? ” ยิ่งเฟิงเฟินไดพูดขึ้นนางยิ่งรู้สึกว่านางมีเหตุผล นางอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืนและเดินหน้าต่อไปอีกสองสามก้าว “ท่านย่า ไม่ว่ามันจะจริงหรือเท็จก็ตาม ความจริงที่ว่าองค์ชายเจ็ดเข้าไปในคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลและไม่ออกมา หากมีคนภายนอกเห็นสิ่งนี้และกระจายข่าวนี้ออกไป ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นชื่อเสียงของพี่รองสำคัญมากนะเจ้าคะ ! ”
คำพูดเหล่านี้สำเร็จทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มคิด ไม่ว่าจะมีการพูดอะไรถ้าพูดออกไปจริง ๆ มันจะไม่เป็นผลดีต่อชื่อเสียงของเฟิงหยูเอง ยิ่งกว่านั้นถ้าองค์ชายเจ็ดเข้าไปในคฤหาสน์ขององค์หญิงจริงและไม่ได้ออกมา องค์ชายเก้าทราบเรื่องนี้หรือไม่ ? ถ้าเขาไม่ทราบ แล้วเรื่องนี
