้เป็นที่รู้กันทั่ว…ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกตกใจและความรู้สึกไม่ดีพุ่งเข้าหานาง เมื่อมองที่เฟิงเฟินไดแล้วมองไปที่คนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ นางไตร่ตรองนานมาก ในที่สุดนางก็พูดกับยายจาว “ส่งบ่าวรับใช้ 2 คนไปที่เรือนตงเซิง พวกเขาต้องพบกับอาเอง”
ยายจาวพยักหน้าและมองไปที่บ่าวรับใช้ 2 คนที่อยู่ใกล้เคียงบ่าวรับใช้ 2 คนจึงรีบออกไป
ไม่มีใครพูดขณะนั่งรอ เช่นนี้พวกเขารอ 1 ชั่วยาม เมื่อบ่าวรับใช้ 2 คนกลับมา จานขนมของพวกเขาก็สะอาดหมดจด
“พวกเจ้าได้พบพี่รองหรือไม่ ? ” เฟิงเฟินไดเป็นคนแรกที่ถาม
บ่าวรับใช้สองคนไม่ตอบ พวกเขาดูเคร่งครัดกฎอย่างมากพวกเขาเดินเข้าไปในห้อง มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่พูดว่า“บ่าวรับใช้ไปที่ประตูจันทราในเรือนศจีเพื่อไปยังเรือนตงเซิงเราถูกหยุดให้อยุ่ข้างนอกไม่สามารถเข้าไปได้ หัวหน้าบ่าวรับใช้ฉิงซวงเฝ้าตลอดเวลาเจ้าค่ะ นางบอกว่าคุณหนูรองมีเรื่องสำคัญที่ต้องดูแล ดังนั้นเรือนตงเซิงจึงไม่ต้อนรับแขกและปฏิเสธผู้มาขอพบทุกคนเจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินบ่าวรับใช้สองคนไม่สามารถเข้าไปได้ ฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มรู้สึกมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง “เจ้าได้ถามเกี่ยวกับองค์ชายเจ็ดหรือไม่ ? พระองค์อยู่ในเรือนตงเซิงหรือไม่?”
บ่าวรับใช้ทั้งสองส่ายหัว “คนของเรือนตงเซิงปิดปาก และไม่พูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่ว่าจะถูกถามอะไร พวกเขาก็เอาแต่ส่ายหน้าเท่านั้นเจ้าค่ะ”
“แล้วเจ้าก็กลับมาอย่างนั้นหรือ ? หากเจ้าไม่ได้อนุญาตให
