้เข้าไป ! เพียงแค่พูดว่าเจ้าได้รับคำสั่งจากท่านฮูหยินผู้เฒ่าหรือ พวกเขากล้าที่จะปฏิเสธความตั้งใจของท่านแม่สามีได้อย่างไร ? ” ฮันชิรู้สึกว่าจำเป็นที่จะต้องพูดกับบุตรสาวของนาง ดังนั้นนางตะโกนด่าบ่าวรับใช้ทั้งสองคน “เจ้าดูแลท่านแม่สามีมาหลายปีแล้ว ทำไมเจ้าถึงไม่สามารถทำธุระให้เสร็จได้ด้วยซ้ำ ? ”
บ่าวรับใช้สองคนไม่แม้แต่จะมองฮันชิ พวกเขาเผชิญหน้ากับฮูหยินผู้เฒ่าและกล่าวว่า “บ่าวรับใช้ไร้ความสามารถท่านฮูหยินผู้เฒ่าโปรดลงโทษด้วยตัวเองเจ้าค่ะ”
ยายจาวรีบกล่าว “ท่านฮูหยินผู้เฒ่า นี่ไม่ใช่ความผิดของพวกนาง คุณหนูรองเข้มงวดในกฏมากเจ้าค่ะ ยิ่งไปกว่านั้นท่านก็รู้อารมณ์ของคุณหนูรอง ถ้านางบอกว่าไม่มีใครได้รับอนุญาตแม้แต่แมลงวันก็ไม่สามารถเข้าไปได้เจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าย่อมเข้าใจสิ่งนี้เป็นธรรมดา ดังนั้นนางจึงพยักหน้าและนิ่งเงียบ
ยายจาวโบกมือให้บ่าวรับใช้ทั้งสองออกไป จากนั้นนางก็มองไปรอบ ๆ ทุกคน และให้คำแนะนำแก่ฮูหยินผู้เฒ่า “บ่าวรับใช้ผู้นี้เห็นว่าท่านเหนื่อยมากเช่นกัน ถ้าอย่างนั้นวันนี้เราไม่ไปดูละครแล้วนะเจ้าค่ะ ! แค่ให้พวกคุณหนูและอนุดูก็พอแล้วถ้าท่านนั่งนาน ๆ หลังของท่านก็ทนไม่ไหว”
ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้า “ไม่เป็นไร พวกเจ้ากลับไปได้แล้ว”ใบหน้าของนางแสดงให้เห็นถึงความเหนื่อยล้า เห็นได้ชัดว่านางไม่มีความตั้งใจที่จะเก็บอาการอีกต่อไปเฟิงเฟินไดเห็นว่านางไม่ประสบความสำเร็จอย่างต้องการจิตใจของนางก็เต็ม
