ไปด้วยความไม่พอใจ นางไม่ยินยอมให้เป็นเช่นนี้ นางพูดอีกครั้งว่า “ท่านย่ายินยอมให้พี่รองทำตัวป่าเถื่อนและท้าทายได้อย่าไรเจ้าคะ ? ในอนาคต หากนางทำลายชื่อเสียงของครอบครัวเฟิงของเรา ท่านย่า อย่าได้เสียใจภายหลัง”
“เจ้ากำลังพูดกับใครอยู่ ? ” ฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มโกรธ ทันใดนั้นตบโต๊ะ นางไม่สนใจว่านางเจ็บหลังอีกแล้ว นางยกไม้เท้าขึ้นแล้วชี้ไปที่เฟิงเฟินได และพูดว่า “ต้องขอบใจเจ้าที่ทำให้ชื่อเสียงตระกูลเฟิงหายไปเกือบหมดแล้ว เจ้ายังมีหน้าใส่ร้ายพี่สาวคนรองของเจ้าที่นี่ ? ครอบครัวเฟิงของข้ามีหลานสาวเช่นเจ้าได้อย่างไร หากเจ้ารู้สึกว่าเจ้าไม่สามารถอยู่ในคฤหาสน์นี้ต่อไปได้ ข้าจะไม่ส่งเจ้าไปยังชานเมือง หรือบางทีข้าอาจจะส่งเจ้าไปที่วัดภูดูเพื่อให้เจ้าสำนึกถึงการกระทำของเจ้า เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แม้ว่าบิดาของเจ้ากลับมา เขาก็จะเห็นด้วยกับสิ่งที่ข้าทำแน่นอน”
เฟิงเฟินไดตกใจและใบหน้าเล็ก ๆ ของนางซีด ในที่สุดนางก็ดูเหมือนจะตระหนักว่านางเป็นกังวลเกินไป ฮูหยินผู้เฒ่ายังคงเป็นบุคคลที่ต้องเคารพนับถือมากที่สุดของครอบครัวนี้แม้ว่าบิดาของนางจะอยู่ที่คฤหาสน์ เขาก็ยังต้องแสดงความเคารพและไว้หน้านาง นางสูญเสียการควบคุมและพูดในสิ่งเหล่านี้ออกไปได้อย่างไร?
นางโค้งคำนับอย่างรวดเร็วและรีบพูดว่า “หลานรู้ความผิดของตัวเองแล้วเจ้าค่ะ หลานไม่ได้ตั้งใจจะพูดอย่างนั้น ท่านย่าโปรดอภัยความผิดครั้งนี้ได้หรือไม่เจ้าค่ะ” นางไม่สามารถถูก
