มาก จิตใจของฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกโล่งอก และพูดว่า “อย่างน้อยเจ้าก็คิดถึงน้องสาวของเจ้า ถ้าทุกคนเป็นเหมือนเฟิงเฟินได…อ่า เป็นการดีที่จะไม่พูดเรื่องนี้”“ท่านย่าควรดูแลร่างกายของตัวเองเป็นสิ่งสำคัญที่สุดเจ้าค่ะเฉินหยูขอตัวกลับเรือนก่อนเจ้าค่ะ” นางไม่ได้พูดอะไรอีกและออกจากห้องโถง
อันชิและเฟิงเซียงหรูยืนขึ้น แต่ไม่ได้พูดอะไร พวกเขาตคำนับแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว
ในท้ายที่สุดมีเพียงจินเฉินเท่านั้นที่ยังคงอยู่ เมื่อเห็นว่าทุกคนจากไปแล้ว นางเดินไปที่ฮูหยินผู้เฒ่า และคุกเข่าที่เท้าของฮูหยินผู้เฒ่า นางเริ่มนวดขาของฮูหยินผู้เฒ่าด้วยมือเล็ก ๆของนาง
ฮูหยินผู้เฒ่ามีความสุขมากกับการนวดขาของจินเฉิน แต่นางก็ไม่ลืมที่จะถามจินเฉินว่า “ทำไมเจ้าไม่ไปดูละครกับพวกเขาด้วยล่ะ?”
จินเฉินส่ายหัว “อนุผู้นี้รู้สึกว่าการอยู่กับแม่สามีนั้นดีที่สุดเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าจำเรื่องที่ได้ยินเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาได้ จึงถามนางว่า “ฮันชิทำอย่างนั้นจริงหรือ ? ”
จินเฉินก้มหน้าลงและตีหน้าเศร้า แต่นางไม่ได้พูดอะไรเลย
“หืมม ! ” ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธมาก ยิ่งจินเฉินเป็นแบบนี้นางก็ยิ่งรู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง นางอดไม่ได้ที่จะโกรธ “นางไม่เคารพกฎเลยและนางก็ไม่ได้ดูว่านางยืนอยู่ตรงไหน คนที่นำมาจากหอนางโลมกล้าเปรียบเทียบภูมิหลังของบ่าวรับใช้ในคฤหาสน์ของข้าหรือ ? จินเฉิน เจ้าไม่จำเป็นต้องกลัว ครั้งต่อไปถ้านางแกล้งเจ้าอีก เจ้ามาบอกข้า ข้าจะช่วย
