เฟิงเฟินไดออกจากห้องของนาง รีบวิ่งตรงไปที่เรือนของเฟิงเฉินหยู เมื่อนางไปถึงยี่หลินกำลังสั่งงานบ่าวรับใช้คนอื่นอยู่เมื่อเห็นว่าเฟิงเฟินไดมาแล้ว นางก็รีบไปต้อนรับ “คุณหนูสี่มาทำอะไรหรือเจ้าคะ? บ่าวรับใช้คนนี้ขอคารวะคุณหนูสี่”
เฟิงเฟินไดมองหลินและเผยให้เห็นรอยยิ้มที่เป็นอันตราย“เจ้ากำลังพูดอะไร ก่อนหน้านี้เมื่อข้ามาที่เรือนของพี่ใหญ่ ข้ากลัวว่าผู้คนจะพูดลับหลังของข้าว่าข้ามาหาพี่ใหญ่ซึ่งเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ อย่างไรก็ตามตอนนี้พี่ใหญ่กลับมาอยู่ในสถานะเดิม ข้าจะมาหาไม่ได้หรือ?”
ท่าทีของยี่หลินเปลี่ยนไป แต่นางไม่กล้าโต้แย้งเฟิงเฟินได มีหลายครั้งที่เฟิงเฟินไดน่ากลัวอย่างกับสุนัขที่บ้าคลั่งที่จะกัดใครก็ตามที่นางเห็น “คุณหนูสี่พูดอะไรเช่นนี้เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่ยินดีที่คุณหนูสี่มาหาเจ้าค่ะ เชิญคุณหนูสี่ตามข้ามาเจ้าค่ะ ! ”
ยี่หลินพาเฟิงเฟินไดไปที่ห้องของเฟิงเฉินหยู ภายในห้องเฟิงเฉินหยูกำลังจ้องมองที่หน้าที่ทาผงสีดำบนโต๊ะ หลังจากที่ทั้งสองเข้ามาในห้อง นางก็ตอบสนองด้วยการนางสะดุ้งจากเสียงตะโกนของเฟิงเฟินได
“พี่ใหญ่กำลังคิดเรื่องอะไรอยู่หรือเจ้าคะ ? ”
เฟิงเฉินหยูมองไปที่เฟิงเฟินไดและจำเรื่องนี้ได้ทันทีเกี่ยวกับซวนเทียนฮั่ว นางต้องการถามคำถามเพิ่มเติมอีก แต่เมื่อนางเห็นยี่หลินมองนางเป็นเชิงเตือน คำถามที่นางกำลังจะถามก็ถูกกลืนลงไป นางยิ้มอย่างสงบและพูดกับเฟิงเฟินไดว่า“วันนี้หิมะตก ทำไมน้องสี่ถึงไ
