ม่สวมเสื้อคลุมก่อนออกมาข้างนอก ? ระวังจะไม่สบายนะ”
“พี่ใหญ่ เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแต่พี่ใหญ่ก็ยังสามารถนั่งนิ่ง ๆ อยู่ในห้องได้หรือเจ้าคะ” เฟิงเฟินไดแสดงท่าทีที่น่ารังเกียจต่อท่าทางใสซื่อของเฟิงเฉินหยู นางหาเก้าอี้ให้ตัวนางเองนั่งลงแล้วจ้องมองเฟิงเฉินหยู
เฟิงเฉินหยูตกตะลึงกับคำพูดของนาง “เกิดอะไรขึ้น ? ”
เฟิงเฟินไดพูดด้วยความประหลาดใจ “เป็นไปได้อย่างไรว่าพี่ใหญ่ไม่รู้?”
ยี่หลินขมวดคิ้ว “วันนี้หิมะตก คุณหนูใหญ่ก็อยู่ข้างในตลอดเวลา คุณหนูไม่ได้ออกไปไหนเจ้าค่ะ”
“ถึงกระนั้นก็ยังมีบ่าวรับใช้ ! ” เฟิงเฟินไดเหลือบไปที่ยี่หลินแล้วส่ายหน้าพลางพูดว่า “บ่าวรับใช้ที่ไร้ความคิดเช่นนี้ เจ้าจะดูแลเจ้านายของเจ้าได้อย่างไร ? ”
ยี่หลินรู้สึกโกรธมากแต่นางไม่สามารถพูดอะไรได้ ท้ายที่สุดเฟิงเฉินหยูก็ไม่ใช่บุตรสาวของฮูหยินใหญ่อีกต่อไป เรื่องนี้ทำให้บ่าวรับใช้ของนางถูกลดตำแหน่ง
เฟิงเฉินหยูไม่เข้าใจเลย จากสิ่งที่เฟิงเฟินไดพูดต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น ดังนั้นนางจึงอดไม่ได้ที่จะถาม “อย่าสนใจบ่าวรับใช้เลย เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ”
เฟิงเฟินไดโน้มตัวเข้ามาใกล้และยื่นหน้าของนางเข้ามาใกล้กับเฟิงเฉินหยูจนจมูกของพวกเขาเกือบจะสัมผัสกัน เฟิงเฉินหยูไม่คุ้นเคยกับเรื่องนี้และกำลังจะถอยห่างออกไป แต่นางได้ยินเฟิงเฟินไดพูดว่า “พี่รองขังองค์ชายเจ็ดไว้ในเรือนตงเซิง พระองค์อยู่ที่นั่นมาหลายวันแล้ว”
บ่าวรับใช้ที่มาพร้อมกับเฟิงเฟินไดได้แ
