ต่คิดกับตัวเองว่าคุณหนูสี่เป็นผู้เชี่ยวชาญในการสร้างเรื่อง นางบอกเพียงแค่ว่านางเห็นเพียงองค์ชายเจ็ดเข้าไปคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลเมื่อเช้านี้ คุณหนูสี่เปลี่ยนไปเป็น “องค์ชายเจ็ดเข้าไปในเรือนตงเซิงมาหลายวันแล้ว”?
อย่างไรก็ตามการโกหกนี้ทำให้เฟิงเฉินหยูโกรธได้สำเร็จ นางลุกขึ้นยืนทันทีและจ้องมองอย่างโกรธเคือง น้ำเสียงของนางเปลี่ยนไป “เจ้าพูดว่าอะไรนะ ? ”
เฟิงเฟินไดคิดกับตัวเองว่า “ดีมาก” แต่นางใส่ไฟเพิ่มอีกนิด“ครั้งสุดท้ายข้าบอกพี่ใหญ่เกี่ยวกับสถานการณ์ที่ไม่ชัดเจนที่เฟิงหยูเองและองค์ชายเจ็ดอยู่ด้วยกัน และองค์ชายเจ็ดได้รับบาดเจ็บแต่พี่ใหญ่ไม่เชื่อ แต่ตอนนี้ล่ะ คฤหาสน์องค์หญิงแห่งมณฑลปิดประตูไม่ต้อนรับผู้มาเยี่ยมเยียนหลายวันแล้วแม้แต่บุตรสาวของช่างฝีมือเป่ยก็ไม่สามารถเข้าไปได้อย่างไรก็ตามองค์ชายเจ็ดสามารถเข้าไปได้ โอ้ ไม่ถูกต้องพระองค์เข้าไปแต่ไม่ได้ออกมา ทั้งสองขลุกกันอยู่ในคฤหาสน์แต่พี่ใหญ่ก็ยังไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ด้วยกัน ! ”
“ที่เจ้าพูดมาเป็นความจริงหรือ ?” ใบหน้าของเฟิงเฉินหยูเปลี่ยนเป็นสีเขียว
“แน่นอน มันเป็นเรื่องจริงเจ้าค่ะ ! ” เฟิงเฟินไดกระตุ้นบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ นาง “นี่เป็นสิ่งที่เจ้าเห็นเองหรือไม่ ? บอกพี่ใหญ่สิ”
ไม่มีอะไรที่หญิงสาวคนนี้ทำได้ นางได้แต่กัดฟันตอบไปว่า“แน่นอนว่าเป็นบ่าวรับใช้คนนี้ที่เห็นองค์ชายเจ็ดเสด็จเข้าไปในเรือนตงเซิง” โดยส่วนตัวแล้วนางไม่ได้พูดในวันที่
