องกับพี่รอง”
เมื่อได้ยินว่าเกี่ยวข้องกับเฟิงหยูเอง ทุกคนนอกเหนือจากฮันชิและเฟิงเฉินหยูซึ่งรู้รายละเอียดแล้วก็ขมวดคิ้ว อันชิรู้ว่าเฟิงเฟินไดอาจจะสร้างปัญหา แต่จากสถานะของนาง นางไม่สามารถพูดอะไรได้เลย เฟิงเซียงหรูพูดแทน “พี่รองยุ่งกับงานคฤหาสน์ของนางเอง นางส่งบ่าวรับใช้มาทุกวันเพื่อคารวะท่านย่า พี่รองยังนำยาที่ท่านย่าต้องการมาให้ด้วย จริงๆ แล้วน้องสี่ต้องการพูดอะไร ? ”
ฟังเฟิงเซียงหรูพูด เฟิงเฟินไดเริ่มโกรธ แต่หลังจากคิดเล็กน้อย นางก็หยักยิ้มอีกครั้ง นางมองไปที่เฟิงเซียงหรู และจู่ ๆ ก็นึกถึงเรื่องหนึ่งโดยกล่าวว่า “ระหว่างงานเลี้ยงครั้งก่อนพี่สามได้รับเสื้อผ้าจากองค์ชายเจ็ดไม่ใช่หรือ ? ข้ายังจำได้ พี่สามสวมใส่มันแล้วสวยมาก ฝ่าบาททรงใส่ใจพี่สามจริงๆ ”
เฟิงเซียงหรูอายและก้มหน้าลงเมื่อได้ยินนางพูดถึงเรื่องนี้
เฟิงเฉินหยูกัดฟันเมื่อเห็นสิ่งนี้
“องค์ชายเจ็ดคือบุคคลแบบนั้น ในบรรดาคนทั่วไปมันเป็นไปไม่ได้ที่จะอดใจชมชอบเขา พี่สามถูกล่อลวงเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นแต่…” นางมองที่เฟิงเฉินหยู และเห็นว่านางยังไม่ได้ตั้งใจพูดอะไรเลย ทำอะไรไม่ถูก นางได้แต่พูดต่อไปด้วยตัวนางเอง“แต่ไม่ว่าจะเป็นคนที่ดีแค่ไหน พระองค์ก็ไม่สามารถหลบหนีจากการถูกล่อลวงโดยเจตนาร้ายได้!”
เฟิงเซียงหรูตกใจอย่างมาก “น้องสี่ เจ้าหมายถึงอะไรด้วยคำพูดเหล่านั้น?”
เฟิงเฟินไดไม่ปล่อยให้ผู้คนคาดเดาอีกต่อไป นางลุกขึ้นยืนคำนับกับฮูหยินผู้เฒ่า แ
