ละร้องเรียนดยกล่าวว่า “ท่านย่าคฤหาสน์ของพี่รองนั้นปิดประตูไม่รับแขกมาหลายวันแล้วแม้แต่บุตรสาวของฮูหยินใหญ่ของตระกูลเป่ยก็เข้าไปไม่ได้แม้กระนั้นมีคนเห็นองค์ชายเจ็ดเข้า-ออกคฤหาสน์ของพี่รองได้ตลอด นอกจากนี้องค์ชายเจ็ดยังไม่ได้ออกมาหลังจากที่เข้าไป นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วเจ้าค่ะ!”
“อะไรนะ?” ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกประหลาดใจมาก “เจ้าบอกว่าองค์ชายเจ็ดเข้าไปคฤหาสน์ของอาเองเมื่อไม่กี่วันก่อนแล้วยังไม่ออกมางั้นหรือ?”
เฟิงเฟินไดพยักหน้า “เจ้าค่ะ บ่าวรับใช้ของหลานสาวเห็นด้วยตาของนางเอง พี่ใหญ่ก็ทราบเรื่องนี้เช่นกันเจ้าค่ะ”
แต่เดิมนางคิดว่าเฟิงเฉินหยูจะพยักหน้าแล้วก็ออกมาตำหนิเฟิงหยูเองพร้อมกับนาง
ใครจะรู้ว่าเฟิงเฉินหยูจะมองนางอย่างสับสน นางกระพริบตาอย่างไร้เดียงสา นางถามว่า “น้องสี่พูดเรื่องอะไร ข้าไม่ทราบเรื่องนี้มาก่อนเลย ! ”
