มณฑล
เมื่อเฟิงหยูเองออกมาจากห้องเก็บยา วังซวนกำลังรอนางอยู่ข้างนอก เมื่อเห็นนางออกมา วังซวนก็เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ขณะที่นางกำลังจะพูด นางเห็นรอยมีดบาดที่นิ้วชี้ซ้ายของเฟิงหยูเอง แม้ว่าจะได้รับการรักษามันก็ยังคงเป็นสีแดงและบวมอย่างเห็นได้ชัด
“เกิดอะไรขึ้นเจ้าค่ะคุณหนู”
“ทุกอย่างปกติดี โดนมีดบาดมือโดยไม่ได้ตั้งใจ” ในขณะที่ทำความสะอาดมีดผ่าตัด นางเสียสมาธิทำให้มืดบาดมือของนาง แน่นอนว่านางไม่ได้ตั้งใจที่จะบอกวังซวนกับสิ่งที่น่าอับอาย “ข้าใส่ยาแล้ว พรุ่งนี้คงจะดีขึ้น”
เมื่อได้ยินว่ามันเป็นเพียงความประมาท วังซวนก็สงบลงเล็กน้อย นางไม่ต้องการให้เฟิงหยูเองกังวลอีก แต่หลังจากคิดเล็กน้อย นางก็ยังพูดว่า “พราชายาที่อยู่ในตำหนักเย็นเสียชีวิตแล้วเจ้าค่ะ” ซวนเทียนหมิงมีหูตาอยู่ภายในพระราชวังมากมาย ใครจะรู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ทุกอย่างตั้งแต่เรื่องใหญ่ไปจนถึงเรื่องเล็ก ๆ จะถูกส่งมายังเรือนตงเซิง
การตายของบุใบปิงนั้นไม่เกินความคาดหมายเกินไป เมื่อคนพิการเข้ามาในตำหนักเย็น นางจะรอดชีวิตอยู่ได้อย่างไรอย่างไรก็ตามสิ่งที่นางไม่รู้ก็คือตระกูลบุจะทำหน้าอย่างไรท่าทีในปัจจุบันของฮ่องเต้ต่อพวกเขาคือสิ่งที่นางยังไม่เข้าใจ
“ไปสืบมาให้ละเอียด” นางบอกวังซวน “ด้านคฤหาสน์ตระกูลเฟิงก็ต้องถูกจับตามองเช่นกัน ทันทีที่เฟิงจินหยวนส่งจดหมายกลับมา ข้าจะต้องได้อ่าน”
วังซวนพยักหน้า “เจ้าค่ะ”
ในเวลานี้ฉิงซวงนำ
