ุณหนูรองมาพาตัวอนุจินเฉินไปที่เรือนตงเซิง จากสายตาของคุณหนูสี่และอนุฮันแม้ว่าคุณหนูสี่จะยอมปล่อยนางไป นางพูดเพียงไม่กี่คำแต่ไม่กล้าปฏิเสธที่จะปล่อยอนุจินเฉินไป”
เมื่อพูดถึงเฟิงหยูเอง เฟิงเฉินหยูก็นึกถึงสิ่งที่เฟิงเฟินไดเล่าให้นางฟังเรื่องที่องค์ชายเจ็ดได้รับบาดเจ็บ เฟิงหยูเองไม่เพียงรู้เท่านั้น ทั้งสองยังอยู่ด้วยกันในวันที่เขาได้รับบาดเจ็บนางจะจัดการกับเฟิงหยูเองและซวนเทียนฮั่วได้อย่างไร?
เมื่อเห็นสีหน้าของเฟิงเฉินหยูดุดันขึ้นเรื่อย ๆ ยี่หลินก็ตกใจและเตือนนางอย่างรวดเร็วว่า “คุณหนูอย่าคิดมากเจ้าค่ะนายท่านสามของตระกูลเฉินพูดแล้วว่าคุณหนูต้องทำตัวเหมือนที่เคยเป็นมาก่อนหน้านี้ มีเหตุผลและสงบเสงี่ยมค่อย ๆ ละทิ้งความแค้นในใจของคุณหนูต่อคุณหนูคนอื่น ๆสำหรับคุณหนูสี่นั้นมันเป็นเพียงนิสัยของนาง คุณหนูต้องไม่ลดตัวลงไปเจ้าค่ะ”
เฟิงเฉินหยูเข้าใจความคิดนี้ แต่ใจของนางก็ยังรู้สึกไม่สบายใจกับเรื่องของซวนเทียนฮั่ว ตราบใดที่นางคิดว่าเฟิงหยูเองอยู่กับซวนเทียนฮั่วเพียงลำพังและเขาได้รับบาดเจ็บ นางต้องการทราบว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น ซวนเทียนฮั่วได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร ทำไมนางไม่สามารถเข้าใกล้ชายที่เหมือนเทพบุตรได้ ไม่ว่านางจะพยายามมากแค่ไหน แต่เฟิงหยูเองกลับสามารถเข้าใกล้เขาได้
“นังบ้า ! ” นางขว้างอ่างทองแดงที่อยู่ตรงหน้านางอย่างรุนแรง และน้ำที่อยู่ภายในกระเด็นลงไปที่พื้น สิ่งนี้ทำให้ยี่หลินสั่นด้วยคว
