ามกลัว “ไม่ช้าก็เร็ว ข้าจะต้องจัดการเจ้าด้วยตัวเอง”
คืนแรกหลังจากเฟิงจินหยวนออกจากเมืองหลวงไม่มีใครในคฤหาสน์เฟิงนอนหลับ มีแต่เฟิงหยูเองที่นอนหลับพักผ่อนอย่างเพียงพอเพื่อรักษาขาของซวนเทียนหมิง
เช้าตรู่วันต่อมา ฉิงซวงส่งอาหารเช้าให้จินเฉินและม่านซีซึ่งพักค้างคืนที่เรือนตงเซิง นางยังบอกพวกเขาอีกว่า “คุณหนูรองบอกให้อนุจินเฉินกลับเรือนหลังจากที่ทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว วันนี้อนุฮันคงไม่สร้างปัญหาเจ้าค่ะ”
“ข้าอยากพบคุณหนูรอง” จินเฉินบอกฉิงซวง “คุณหนูรองออกไปแล้วหรือ?”
ฉิงซวงพยักหน้า “เจ้าค่ะ แต่คฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลมีเรื่องที่ต้องทำ คุณหนูรองได้สั่งให้ปิดประตูหลักไม่รับแขกเป็นเวลา 7 วัน หลัง 7 วันอนุจินเฉินค่อยกลับมาใหม่นะเจ้าคะ”จินเฉินและม่านซีสับสน ทั้งสองถามพร้อมกัน “ทำไมต้องปิดประตูเป็นเวลา 7 วัน ? ”
ฉิงซวงไม่ตอบกลับ
ทั้งสองเห็นว่านางไม่ตอบ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ถามอีก พวกเขาทานอาหารเช้าอย่างเงียบ ๆ จากนั้นกลับไปที่คฤหาสน์เฟิง
รถม้าของซวนเทียนหมิงเข้าสู่คฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลโดยตรง
วังซวนและเฟิงหยูเองต้อนรับเขาสู่คฤหาสน์เป็นการส่วนตัวทางเข้านั้นถูกปิดและไม่ต้อนรับผู้มาเยี่ยมเยือนอีกต่อไป
เฟิงหยูเองพาซวนเทียนหมิงไปที่เรือนของนางโดยตรง นางหยุดซวนเทียนหมิงเมื่อเห็นว่าเขาจะไปทักทายเหยาซื่อโดยกล่าวว่า “ข้าบอกท่านแม่ไปแล้วว่าข้าจะรักษาขาของเจ้า ไม่จำเป็นต้องไปทักทายท่านแม่”
ซวนเทียนหมิง
