ไหน ? ”
“เจ้าพูดกับข้าหรือ ? ” เฟินเฟินไดโกรธจัด “เอาล่ะ !แน่นอนว่าเจ้าเคยเป็นบ่าวรับใช้ที่เรือนจินหยูมาก่อนหน้าถึงได้มีลิ้นที่แหลมคมกว่าคนอื่น ๆ แต่เจ้าไม่ได้เรียนรู้กฎใด ๆเลยหรือ เจ้าเป็นใคร ? ข้าเป็นใคร ? เจ้ามีสิทธิ์พูดจาเช่นนี้กับข้าหรือ ? ”
ม่านซีรู้ว่านางไปไกลเกินไปแล้ว ซักพักนางไม่รู้ว่านางควรทำอะไร
จินเฉินรู้ว่าพวกเขาโชคไม่ดีที่เข้ามาดูแม่ลูกคู่นี้ เห็นได้ชัดว่าเฟินเฟินไดแกล้งเจ็บปวด แต่ม่านซีก็ยังคงพูดและทำให้นางลำบาก ใครจะรู้ว่าจะเกิดปัญหาอะไรขึ้น
นางยิ้มและแสดงท่าทีที่ดุร้าย และจงใจดุม่านซี “เจ้าขาดวินัย ! เมื่อเจ้านายพูด เจ้ากล้าพูดแทรกขึ้นมาได้อย่างไร ?เจ้าควรตบตัวเอง ! ”
ม่านซีรู้ว่าจินเฉินกำลังทำสิ่งนี้เพื่อบรรเทาความผิดของนางดังนั้นนางจึงยกมือขึ้นโดยไม่พูดอะไรเลยและตบหน้าตัวเองสองครั้ง
เมื่อเห็นม่านซีตบตัวเอง ฮันชิและเฟินเฟินไดก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้น ก่อนหน้านี้จินเฉินและม่านซีเป็นบ่าวรับใช้ของเฉินซื่อทั้งคู่ เฉินซื่อเป็นฮูหยินใหญ่ มักจะเย่อหยิ่งและเจ้ากี้เจ้าการอยู่เสมอ นางยังยกสถานะของบ่าวรับใช้ในสวนของนางเองทุกคนล้วนหยิ่งยโส เฟินเฟินไดเป็นเพียงบุตรสาวของอนุและทั้งสองก็มองนางอย่างดูถูกเสมอ
อย่างไรก็ตามตอนนี้มันแตกต่างกัน เฉินซื่อเสียชีวิตและสถานะของพวกเขาเปลี่ยนไป บวกกับการที่เฟิงจินหยวนไม่ได้อยู่ที่คฤหาสน์เพื่อปกป้องพวกเขาอีกต่อไป พวกเขาเป็นเหมือนหงส์เพลิงไร้ขน
แต
