่เฟินเฟินไดไม่เชื่อว่าทั้งสองเป็นหงส์เพลิง พวกเขาไม่มีอะไรมากไปกว่าของเล่นสำหรับคนอื่น
“หืมม” นางจ้องมองที่จินเฉินและตะคอก เมื่อบ่าวรับใช้สามารถบินไปกิ่งก้านอื่นได้ นางก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าอีกาหากนางต้องการที่จะเป็นหงส์เพลิง
ทันใดนั้นฮันชิก็เกิดความคิดที่น่ารังเกียจ “จินเฉิน เจ้าร้องเพลงเป็นไม่ใช่หรือ ? ”
จินเฉินตกตะลึงแล้วส่ายหัว “ไม่เป็นเจ้าค่ะ”
เฟินเฟินไดกล่าว “ถ้าเจ้าร้องไม่เป็น เจ้าก็สามารถเรียนรู้ได้!แม่รองฮันชอบดูละครเหล่านี้ เมื่อวานนี้ท่านพ่อพูดกับนางว่าเราสามารถเชิญนักแสดงให้มาแสดงที่คฤหาสน์ได้ วันนี้ทั้งคณะเพิ่งจะมาอยู่ที่นี่ ถ้ามีนักแสดงสอนเจ้า หลังจากที่เจ้าได้เรียนรู้ เจ้าก็จะสามารถแสดงให้เราดูได้”
จินเฉินรู้สึกถึงคลื่นของความอัปยศอดสูที่พุ่งขึ้นมา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น นางเป็นผู้หญิงของเฟิงจินหยวน แต่เฟิงเฟินไดต้องการให้นางเรียนรู้วิธีการแสดงจากนักแสดงเหล่านี้ นางจะเรียนรู้อาชีพชั้นต่ำได้อย่างไร
เมื่อเห็นว่าจินเฉินยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่ขยับ ฮันชิจึงตวาดออกมาว่า “นี่มันอะไรกัน เจ้ากล้าที่จะเพิกเฉยต่อคำสั่งของคุณหนูที่สี่หรือ ? ”
จินเฉินรู้สึกสับสนและมองเฟินเฟินไดพลางเอ่ยว่า “หากคุณหนูสี่และและพี่สาวฮันอยากดูละคร มีนักแสดงมาแสดงจริง ๆ จินเฉิน…”
“ข้าบอกให้เจ้าแสดง ดังนั้นเจ้าก็ต้องแสดง ! ” ทันไดก็เฟิงเฟินไดก็ตะโกนออกมา เสียงตะโกนเหล่านี้ทำให้แม้แต่ฮันชิก็สั่นไหว “เจ้ายืนอยู
