่ที่นั่นเพื่ออะไร ขึ้นไปบนเวที ! ”
เป่ยเอ๋อบ่าวรับใช้เห็นว่าเจ้านายของนางโกรธ นางรีบดึงจินเฉินและบีบแขนนางอย่างแรง “คุณหนูสี่บอกอนุจินเฉินให้ขึ้นไปบนเวที ก็รีบขึ้นไปสิ ! ”
จินเฉินส่ายหน้าของนาง “คุณหนูสี่ ท่านไม่สามารถทำเช่นนี้ได้”
“ทำไมข้าถึงทำไม่ได้ล่ะ ? ” เฟินเฟินไดมองดูนางอย่างดูถูก“อนุกล้าบอกคุณหนูว่าไม่สามารถทำอะไรได้ ? เจ้ามีสิทธินั้นหรือไม่ ? ”
เป่ยเอ๋อเข้ามาแทรกในเวลาที่เหมาะสม “อนุจินเฉิน คิดให้รอบคอบ คุณหนูสี่ใช้แซ่เฟิง ในขณะที่เจ้าเป็นแค่อนุที่ไม่สามารถใช้แซ่นั้นได้”
ด้วยคำพูดเหล่านี้จินเฉินก็รู้สึกเสียใจ
ถูกต้อง เฟินเฟินไดพูดถูก ? แม้ว่านางจะถูกรังแกอย่างเห็นได้ชัดเจน นางจะทำอะไรได้ ?
เมื่อคิดถึงอย่างนี้นางก็ไม่ได้ต่อสู้อีกต่อไป เมื่อมองไปรอบ ๆนางเหลือบไปที่เวทีที่หยุดเล่น นางกัดฟันแล้วนางเดินขึ้นไป
นักแสดงย้ายไปด้านข้าง เพื่อให้ที่ว่างแก่จินเฉิน จากนั้นเขาก็ส่งยิ้มหวานกับฮันชิ และถามว่า “ข้าขอถามได้หรือไม่ว่าผู้หญิงคนนี้ที่ขึ้นมาบนเวทีเป็นใคร ? ”
ฮันชิหัวเราะแล้วตอบ “นางเป็นแค่อนุ”
ม่านซีจ้องมองที่ฮันชิ และคิดว่าผู้หญิงคนนี้ไร้ยางอายมากนางก็เป็นอนุเช่นกัน แต่นางกลับพูดอย่างนั้น
จินเฉินหมดความสนใจในการโต้เถียงกับฮันชิ นางเพียงแค่พูดว่า “ข้าไม่รู้วิธีแสดงจริง ๆ โปรดอย่าสร้างปัญหาให้ข้าอีกต่อไป” ในใจของนาง นางสวดอ้อนวอนให้เฟิงหยูเองมาที่สวนดอกไม้ในเวลานี้ gab’จินหยวนออกจ
