วามเป็นจริงนางไม่รู้จักชื่อของชายผู้นั้นอย่างไรก็ตามนางจำได้ว่านางพูดคุยกับเขาอย่างไร นางยังจำได้ว่านางซ่อนตัวอยู่ที่มุมห้องและเฝ้าดูเมื่อเฟิงหยูเองฟื้นคืนชีพคนตาย ในขณะที่แก้ไขวิกฤตการณ์ทั้งหมดของร้านห้องโถงร้อยสมุนไพร
วันนี้นางต้องการส่งคนไป นางยังคิดว่าจะจัดการกับชายคนนั้น น่าเสียดายที่มันเป็นไปไม่ได้ หวงซวนไปส่งเขา นางไม่เชื่อว่าบ่าวรับใช้ของนางมีความสามารถในการหลีกเลี่ยงการตรวจจับของหวงซวน
เฟิงเฟินไดเล่าเรื่องนี้และนางก็เริ่มหงุดหงิดเล็กน้อย อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองเลือกช่วงเวลาที่อารมณ์ของนางไม่มั่นคงมากที่สุด และพูดว่า “เมื่อสองสามวันก่อนมีหิมะตกหนักบ้านของเราในเขตชานเมืองได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติหรือไม่ ? น้องสี่อาศัยอยู่ในบ้าน เจ้าคิดว่าสถานการณ์ที่นั่นจะเป็นอย่างไร ? ”
ผ้าเช็ดหน้าที่เฟิงเฟินไดกำลังถือตกลงพื้นขณะที่มือนางสั่นบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ นางก้มลงหยิบขึ้นมา ในขณะที่นางสงบสติอารมณ์ก่อนพูดว่า “มันเป็นช่วงกลางฤดูหนาวและไม่มีพืชผลที่ปลูกอยู่ที่นั่น แม้ว่าจะเกิดภัยพิบัติ ความเสียหายก็คงจะไม่มาก”
“จริงหรือ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตามบ่าวรับใช้ที่คอยคุ้มกันอยู่นั่น เมื่อใดที่ชีวิตของบ่าวรับใช้เป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับน้องสี่”นางจ้องมองเฟิงเฟินไดราวกับว่านางกำลังพูดคุยเกี่ยวกับชีวิตประจำวัน “น้องสี่ใช้ชีวิตอยู่ในเขตชานเมืองเป็นอย่างไรบ้าง ? ”จิตใจของเฟิงเฟินไดเต็มไปด้วยความหวาดกล
