ัวและความโกรธ นางพูดพึมพำ “มันย่อมไม่ดีเหมือนพี่รองซึ่งอยู่ที่นี่เป็นธรรมดา”
อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองส่ายหัวของนาง “มันไม่ดีเหมือนกันที่นี่ เพราะมีบางคนวิตกกังวลเกี่ยวกับบางสิ่งอยู่เสมอ”ขณะที่นางพูดสิ่งนี้นางยิ้มทันทีทันใด “น้องสี่จะอายุครบ 11ปีหลังจากปีใหม่ หลังจากผ่านไปครึ่งปีก็ถึงเวลาที่จะพูดคุยเรื่องการแต่งงาน ตอนนี้คฤหาสน์ของเราไม่มีฮูหยินใหญ่ ข้าในฐานะบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ต้องเริ่มคิดสิ่งต่าง ๆ เพื่อน้องสาว ไม่ต้องกังวล พี่รองจำได้ว่าต้องพูดถึงสิ่งดี ๆเกี่ยวกับเจ้า”
เมื่อนางพูดถึงสิ่งเหล่านี้ เฟิงเฟินไดและฮันชิต่างก็ตกใจเพราะทั้งคู่จำได้ว่าภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีฮูหยินใหญ่ นางเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่และเป็นว่าที่พราชายา นางมีอำนาจที่จะจัดการงานแต่งงานของบุตรสาวอนุ
ทั้งสองมองหน้ากัน และฮันชิเห็นคำเตือน และความเร่งด่วนในสายตาของเฟิงเฟินได นางขยับมือไปที่ท้องของนาง และหวังว่านางจะสามารถต่อสู้ได้อย่างเงียบ ๆ นางหวังว่านางจะตั้งครรภ์
“ถ้าเป็นเช่นนั้น ต้องขอบคุณพี่รองมากเจ้าค่ะ” เฟิงเฟินไดไม่คืนดีและพูดอย่างสุภาพ แต่นางไม่สามารถอดทนต่อไปได้และกล่าวว่า “คฤหาสน์ไม่สามารถถูกทิ้งไว้โดยไม่มีฮูหยินใหญ่ตลอดเวลา”
เฟิงหยูเองพยักหน้า “นั่นคือเหตุผลที่ข้าต้องใช้เวลาให้เกิดประโยชน์ และวางแผนชีวิตแต่งงานของน้องสี่ก่อนที่ฮูหยินใหญ่จะถูกพาเข้ามาในคฤหาสน์”
“เจ้า…”
“หยุด ! ” ฮูหยินผู้เฒ่ากระแทกโต๊ะและ
