จ้องมองเฟิงเฟินไดอย่างดุดัน “ในฐานะน้องสาว เจ้าไม่เคารพพี่สาวของเจ้ากับฮูหยินใหญ่ นางพูดอะไรเจ้าก็โต้แย้ง เจ้าไม่มีวินัยเลย ! ”
“แต่พี่รอง…”
“ข้าบอกให้เจ้าหุบปาก ! ” ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธมากและจะตีเฟินเฟินไดด้วยไม้เท้า น่าเสียดายที่หลังของนางยังไม่หายดีดังนั้นแขนของนางจึงไม่สามารถออกแรงมาก นางลองยกไม้เท้าสองสามครั้ง แต่นางไม่สามารถยกไม้เท้าขึ้นมาได้ ในท้ายที่สุดนางก็เหนื่อยเอง
เฟิงหยูเองยืนขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วเดินหน้าต่อไป “ท่านย่าใจเย็น ๆ เจ้าค่ะ น้องสี่ยังเด็กและพูดจากประสาเด็กเป็นธรรมดาเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นว่าเฟิงหยูเองมานวดหลังนาง และรู้สึกสงบมากขึ้น “มันเป็นความจริงที่เจ้าเข้าใจมากที่สุด ในบรรดาพี่น้องผู้หญิงของเจ้า ไม่มีใครที่ทำให้ข้ารู้สึกสบายใจ”
เฟิงเฉินหยูและเฟิงเซียงหรูปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์และลุกขึ้นยืนโค้งคำนับแก่ฮูหยินผู้เฒ่า และกล่าวว่า“หลานสาวจะเรียนรู้จากน้องรอง/พี่รองให้มาก ท่านย่าสบายใจได้เจ้าค่ะ”
เฟิงเฟินไดผู้ดื้อรั้นก็โค้งคำนับเช่นกัน แต่นางไม่ได้พูดอะไรออกมา
ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธเมื่อได้เห็นเช่นนี้และโบกมือของนาง“กลับไป พวกเจ้ากลับไปได้แล้ว ! ”
ทุกคนยืนขึ้นและออกไป เฟิงหยูเองยังคงอยู่และรับพลาสเตอร์ยาซึ่งนางได้เตรียมไว้ในห้องเก็บยาของนางก่อนหน้านี้จากมือของวังซวน จากนั้นนางก็ส่งให้ยายจาว “สิ่งเหล่านี้มีไว้สำหรับการรักษาของท่านย่าในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ตอนนี้มั
