นเป็นฤดูหนาว อาการปวดที่หลังไม่สามารถรักษาอย่างฉาบฉวยได้ ไม่ต้องกลัวเปลือง ใช้มันตรงเวลาทุกวัน”
ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้าอย่างมีความสุข “นับตั้งแต่อาเองกลับมา ข้าดีขึ้นทุกวัน”
นางไม่มีความตั้งใจที่จะอยู่ที่เรือนซูหยานาน ถึงแม้ว่าฮูหยินผู้เฒ่ายังต้องการคุยกับนางอีกเล็กน้อย เฟิงหยูเองเป็นคนแรกที่พูดว่า “หลานต้องกลับไปเตรียมตัวสวดมนต์เพื่อท่านพ่อก่อนเจ้าค่ะ” ด้วยเหตุนี้นางจึงประสบความสำเร็จในการหลบหนีเมื่อกลับไปที่เรือนตงเซิง นางก็บอกวังซวนทันทีว่า “ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไปสำนักงานใหญ่ขององค์หญิงแห่งมณฑลจะปิดเป็นเวลา 7 วัน ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นคนจากภายนอกหรือจากคฤหาสน์เฟิง ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าหรือออก”
วังซวนไม่ได้ถามว่าทำไม นางตอบกลับไปว่า “บ่าวรับใช้นี้จะไปแจ้งคนอื่น ๆ คุณหนูอย่ากังวลเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองไม่ได้พูดอะไรอีกเลยก่อนมุ่งตรงเข้าไปในห้องเก็บยา
ในคืนนั้นฮูหยินผู้เฒ่าได้สวดมนต์ที่เรือนซูหยา เนื่องจากนางยังปวดหลัง นางจึงนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้ามห้องพระขณะสวดมนต์
หลังจากหมุนลูกประคำหยกในมือของนางครบ 15 รอบเสียงสวดมนต์ของนางก็หยุดลงทันที นางถามยายจาว“ทำไมข้าได้ยินเสียงบางอย่างด้านนอก ? ”
ยายจาวได้แต่กล่าวว่า “คุณหนูสี่และอนุฮันดูละครเจ้าค่ะพวกเขาเชิญคณะละครมา และตอนนี้พวกเขากำลังแสดงอยู่ที่สวนดอกไม้”
“อะไรนะ ? ” ฮูหยินผู้เฒ่าตกตะลึงอย่างมาก “ดูละคร?พวกเขาทำตัวเช่นนี้ได้อย่างไร ? ”
ยายจา
