นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย และพูดเบา ๆว่า “ขอบพระทัยสำหรับความห่วงใยขององค์ชายเพคะหม่อมฉันดีขึ้นมากแล้ว”ในเวลานี้เฟิงเฟินไดพูดในทันทีว่า “พี่ใหญ่ไม่สบายหรือเจ้าคะ ? ”ด้วยคำพูดนี้ ทำให้ใบหน้าทุกคนของคฤหาสน์เฟิงซีด แม้แต่เฟิงจินหยวนก็ยังสั่นด้วยความกลัวว่าบุตรสาวคนนี้จะพูดเหลวไหล ถ้าปากของนางไม่ได้ถูกปิดก่อนอันชิได้ตอบสนองอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินสิ่งนี้ “เมื่อเด็กหญิงป่วยเราเพียงแต่พูดว่านางไม่สบาย คุณหนูสี่ยังเด็กและไม่เข้าใจ เมื่อเจ้าอายุมากขึ้นเจ้าจะเข้าใจ ใครจะอยากไม่สบาย”เมื่อได้ยินอันชิพูดอย่างนี้ ผู้คนในครอบครัวเฟิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ซวนเทียนเย่ยังแสดงความเข้าใจเช่นกันเมื่อเขามองไปที่เฟิงเฉินหยู สายตาของเขามีความสงสารปะปนอยู่เฟิงเฉินหยูเกลียดเฟิงเฟินไดอย่างแน่นอน คำพูดที่นางพูดตอนนี้ทำให้เฟิงเฉินหยูโกรธ เด็กหญิงคนนั้น! นางคิดกับตัวเอง หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือนจะไม่มีอะไรที่ข้าต้องกลัว เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าจะได้เจอดี !ในที่สุดนางก็ซ่อนความเกลียดชังของนาง ในอีกด้านหนึ่งซวนเทียนเย่กำลังพูดกับเฟิงจินหยวน “องค์ชายผู้นี้จะไปส่งเสนาบดีเฟิงไปที่ประตูทิศเหนือ เพราะองค์ชายผู้นี้ไม่สามารถเดินทางไปภาคเหนือกับเสนาบดีเฟิงได้ ! ”เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนี้ เจ้าหน้าที่ที่มาส่งเฟิงจินหยวนวันนี้ก็กล่าวว่า “เราจะไปส่งเสนาบดีเฟิงที่ประตูทิศเหนือด้วยพะยะค่ะ”เนื่องจากแม้แต่คนนอกจะไปส่งเขาที่ประตูเมืองทาง
