ทิศเหนือผู้คนในตระกูลเฟิงก็ไม่สามารถกลับไปได้ ดังนั้นผู้หญิงทุกคนตามด้วยกลุ่มไปที่ประตูทิศเหนือระหว่างทางเฟิงจินหยวนกำลังคุยเรื่องอะไรกับองค์ชายสาม เฟิงหยูเองยืนอยู่ด้านหลังดังนั้นนางจึงได้ยินเสียงแว่ว ๆและมองไม่เห็น แต่หูของนางเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของฮันชิและเสียงสะอื้นของจินเฉินเป็นครั้งคราวในที่สุดก็มาถึงประตูทิศเหนือ เฟิงจินหยวนยืนขึ้นอีกครั้งเพื่อกล่าวลาทุกคนเฟิงหยูเองไม่มีความตั้งใจที่จะดูกลุ่มเจ้าหน้าที่กล่าวลา ดังนั้นนางจึงถอยกลับไปสองสามก้าว จากตรงนั้นนางเห็นคนกำลังโบกมือให้นางจากประตูเมือง นางมอง นางจำคนนั้นได้ มันคือวังจู้ที่พานางออกจากเมืองหลวงในวันนั้นเมื่อเห็นว่านางเห็นเขา วังจู้ก็รีบลงมืออย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงตรงหน้าเฟิงหยูเอง เขาก็เคารพ “องค์หญิงทรงจำคนที่ต่ำต้อยเช่นข้าได้”เฟิงหยูเองพยักหน้า “วันนี้เจ้าเข้าเวรหรือ ? ”“ขอรับ” วังจู้ยิ้มอย่างจริงใจจากนั้นจึงถามว่า “หลังจากวันนั้นคนต่ำต้อยคนนี้ไม่เห็นองค์หญิงแห่งมณฑลอีกเลย อาการบาดเจ็บที่ข้อเท้าขององค์ชายเจ็ดดีขึ้นหรือยังขอรับ ? ”“ดีขึ้นแล้ว” เฟิงหยูเองยิ้มอย่างสงบ และพูดว่า “ข้าต้องขอขอบใจเจ้าสำหรับวันนั้น”“องค์หญิงแห่งมณฑลอย่าได้พูดเช่นนั้นขอรับ” วังจู้ส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “คนต่ำต้อยคนนี้รู้ว่าองค์หญิงแห่งมณฑลได้ช่วยเหลือปราชาชนที่ได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติครั้งนี้เพียงใด การที่เราได้ช่วยองค์หญิงแห่งมณฑลถือเป็นเกียร
