ยกชื่อบุตรของพวกเขาโดยตรง พวกเขาต้องเรียกพวกเขาว่าเป็นคุณชายและคุณหนู เฟิงเฟินไดดูถูกพวกเขาและไม่มีใครสามารถพูดอะไรได้เมื่อเห็นทุกคนก้มหัวลงอย่างเงียบ ๆ ฮันชิหน้าเสีย เฟิงจินหยวนไม่สามารถทนได้และโกรธ เขาชี้ไปที่เฟิงเฟินไดและกล่าวว่า “ใครสอนให้เจ้าเป็นเช่นนี้ เจ้าเกิดเป็นบุตรสาวของข้าได้อย่างไร ? น่าอับอายเสียจริง ! ”หลังจากพูดอย่างนี้แล้ว เขาก็หันหลังและออกจากคฤหาสน์เฟิงเฟินไดโดนดุจนไม่กล้าพูดอีกต่อไป นางก้มหัวลงเหมือนคนอื่นและเห็นว่ามีเจ้าหน้าที่จำนวนมากรออยู่ข้างนอก เมื่อเห็นว่าเฟิงจินหยวนออกไป ทุกคนต่างก็ทักทายเขาและพูดว่า“ข้ามาส่งท่านเสนาบดีเฟิงออกเดินทาง ท่านเสนาบดีเดินทางไปทางเหนือเพื่อบรรเทาทุกข์จากภัยพิบัติและแบ่งเบาภาระของฮ่องเต้ เป็นตัวอย่างสำหรับเจ้าหน้าที่ทุกคนที่จะเรียนรู้จากท่าน!”เฟิงจินหยวนฟังคำยกย่องของเจ้าหน้าที่เหล่านี้อย่างไรก็ตามเฟิงเฟินไดมองไปที่รถม้าซึ่งจอดอยู่ด้านนอกของคฤหาสน์เฟิงเมื่อเช้านี้และมันเริ่มกวนใจนางอีกครั้ง “พี่รองมีรถม้าที่ดีที่สุดหรอกหรือ ? ท่านพ่อจะเดินทางไกล พี่รองไม่คิดจะให้ท่านพ่อใช้เดินทางหรือ ? ” นางเชื่อว่าสิ่งที่นางพูดนั้นจะทำให้เฟิงจินหยวนชื่นชมนาง ดังนั้นน้ำเสียงของนางจึงเข้มงวดมากขึ้น “พี่รอง ตอนนี้ก็เป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ มีบางสิ่งที่ไม่สามารถเปรียบเทียบกับพี่ใหญ่ได้รถม้าไม้จันทน์ของท่านย่าเป็นของขวัญจากพี่ใหญ่ใช่หรือไม่นั่นคือสิ่ง
