ลอบโยนนางโดยพูดว่า “ก่อนปีใหม่ข้าจะกลับมา”จินเฉินพยักหน้าและไม่กล้าที่จะร้องไห้ต่อไปเฟิงเฟินไดสร้างปัญหามาโดยตลอด เมื่อเห็นว่าเฟิงจินหยวนได้กล่าวคำปลอบโยนจินเฉินอีกครั้ง นางก็รู้สึกไม่สบายใจทันที อย่างไรก็ตามนางไม่สามารถสร้างปัญหาให้กับจินเฉินได้ต่อไป เด็กหญิงมองไปรอบ ๆ และหยุดจ้องมองที่เฟิงหยูเอง “พี่รอง ทำไมวันนี้ท่านพี่ไม่พูดอะไรซักคำ”เฟิงหยูเองเหลือบมองไปที่เฟิงเฟินไดกล่าวว่า “สำหรับคนรุ่นหลัง มีแค่เจ้าที่พูดตลอดเวลา ทุกคนต่างก็เข้าใจกฎ”“พี่รองดูถูกข้าว่าข้าไม่รู้กฎหรือ ข้าเป็นห่วงท่านพ่อ เพียงคำพูดไม่กี่คำต้องถือว่าผิดกฎด้วยหรือ ? ”เฟิงหยูเองส่ายหัว “ไม่มีอะไรผิด ถ้าเจ้าต้องการที่จะพูดก็พูดแต่ข้าต้องเตือนเจ้าในฐานะที่เป็นคนรุ่นหลัง เราต้องระวังว่าเราเป็นรุ่นหลัง ในขณะที่ผู้อาวุโสกำลังพูดอยู่อย่าขัดจังหวะตอนนี้เจ้าอยู่ที่บ้านดังนั้นจึงไม่มีใครสนใจมาก อย่างไรก็ตามหากสิ่งนี้กลายเป็นนิสัยเมื่อเจ้าแต่งงานออกเรือนไป เจ้าจะขายหน้าครั้งใหญ่เท่านั้น”“พี่รองพูดถึงผู้อาวุโสผู้ใด ? พวกเขาเป็นอนุทุกคน! เราเป็นบุตรสาวที่เหมาะสม ! ” เฟิงเฟินไดพูดคำเหล่านี้โดยไม่สนใจทำให้ทุกคนจ้องมองนางแต่ใครจะพูดอะไรได้บ้าง สิ่งที่เฟิงเฟินไดพูดถูกต้อง อนุเป็นคนที่มีสถานะต่ำที่สุด ในความเป็นจริงพวกเขามีสถานะต่ำกว่าพ่อบ้านในคฤหาสน์ พวกเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะให้บุตรของตัวเองเรียกพวกเขาว่ามารดา และพวกเขาไม่สามารถเรี
