ถนำเฉินชิงไปได้ เฉินชิงอยู่ใกล้ชิดกับเขาตั้งแต่เด็กตอนนี้เฉินชิงมาที่คฤหาสน์เฟิงแล้วเขาไม่สามารถไล่เฉินชิงออกไปได้ เขาเพียงแค่ให้คำแนะนำเพียงไม่กี่คำและเตือนพวกผู้หญิงว่า “หากชิงเอ๋อได้ดีเพราะคฤหาสน์เฟิง ตระกูลเฟิงก็มีหน้ามีตาไปหด้วย เจ้าต้องไม่หลงหลืมเรื่องนี้”เฟิงหยูเองรู้ว่าคำพูดนี้มีไว้สำหรับนางเป็นส่วนใหญ่ แต่นางก็ไม่กล่าวอะไร นางยืนอยู่ข้างหลังอันชิอย่างเชื่อฟังด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เรื่องนี้จบลงด้วยการที่เฟิงจินหยวนพูดไม่ออกเมื่อเห็นว่าเฟิงจินหยวนกำลังจะออกเดินทาง จินเฉินก็ไม่สามารถทนได้ในที่สุด นางหยิบผ้าเช็ดหน้าของนางขึ้นมาและเริ่มร้องไห้เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของนาง เฟิงจินหยวนรู้สึกเศร้าใจอย่างแท้จริง เขากำลังจะปลอบโยนนาง แต่ทันใดนั้นก็ได้ยินเฟิงเฟินไดพูดว่า “เจ้ากำลังทำอะไร ? ท่านพ่อกำลังออกไปทำงานและท่านพ่อได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้แทนพระองค์ นี่คือสิ่งที่ดี เจ้าร้องไห้ทำไม เจ้าคิดว่าเป็นงานศพหรือ ? ”จินเฉินถูกดุและหยุดทันที นางมองเฟิงจินหยวนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าเฟิงจินหยวนมองที่เฟิงเฟินไดและกำลังจะกล่าวตำหนิสองสามคำ แต่ฮันชิเดินไปข้างหน้าและดึงแขนเสื้อของเขาพูดว่า“ท่านพี่ เฟิงเฟินไดเป็นเด็กที่ยังไม่ประสีประสา คำพูดของนางค่อนข้างน่ารังเกียจ แต่อย่าตำหนินางเลยเจ้าค่ะ”เสียงอ่อนโยนนี้สงบนิ่งเป็นพิเศษ เฟิงจินหยวนจะตำหนิเฟิงเฟินไดต่อไปได้อย่างไร เขามองจินเฉิน และป
