ป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งสำหรับเจ้า เจ้าเข้าใจหรือไม่ ? ”เฉินชิงโค้งคำนับเฟิงจินหยวน “ขอรับ…” เขากำลังจะเรียกเฟิงจินหยวนว่าท่านลุง แต่เมื่อเขาเห็นเฟิงหยูเองเดินมาพร้อมกับบ่าวรับใช้สองคนจากเส้นทางเล็ก ๆ ที่ไปเรือนตงเซิง เขาเปลี่ยนถ้อยคำที่เขาพูดได้อย่างรวดเร็ว “ศิษย์จะจดจำคำสั่งสอนของอาจารย์ขอรับ”เฟิงจินหยวนเห็นเฟิงหยูเองและอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เขาพูดอย่างไม่สนใจ เขาหันไปรอบ ๆ และพูดกับอันชิ “ข้าคงต้องรบกวนเจ้าช่วยดูแลเรื่องของคฤหาสน์กับท่านแม่ ฝากดูแลชิงเอ๋อด้วย อย่าปล่อยให้เขาถูกกลั่นแกล้ง” ในขณะที่เขาพูดเช่นนี้ เขาเหลือบมองไปทางเฟิงหยูเองมีหรือที่อันชิจะไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร นางเพียงแค่โค้งคำนับและพูดว่า “ท่านพี่อย่าได้กังวล ตราบใดที่ท่านแม่สามียินดีที่จะใช้อนุผู้นี้จัดการเรื่องของคฤหาสน์ อนุผู้นี้จะไม่ผลักภาระหน้าที่เหล่านี้ออกไปแน่นอนเจ้าค่ะ สำหรับคุณชายตระกูลเฉิน หลังจากท่านพี่ออกจากเมืองหลวงจะมีบ่าวรับใช้ในคฤหาสน์คอยดูแล เขาเป็นชายชาตรีจะถูกผู้หญิงรังแกได้อย่างไร ท่านพี่กังวลมากเกินไปเจ้าค่ะ”เฟิงจินหยวนไม่คิดว่าเขากังวลมากเกินไป ในคฤหาสน์ของเขาไม่มีอนุหรือบุตรสาวของเขาที่จัดการได้ง่าย เฉินชิงเป็นเด็กที่เอาแต่เล่าเรียนวิชาเท่านั้น ถ้าเขาเดินไปตามทางของพวกเขา บางทีเมื่อถึงเวลาเขาอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาตายได้อย่างไรแต่เขาไม่สามารถพูดสิ่งนี้ได้อย่างชัดเจน ท้ายที่สุดเขาไม่สามาร
