ม่ฟังสิ่งที่นางกล่าว เขาถามว่า“พูดมา ! อนุหลิวและพ่อบ้านนี้อยู่ด้วยกันกี่ครั้งแล้ว ? ”ชูเต๋าตัวแข็งและเริ่มคิดหลังจากคิดมานาน นางไม่สามารถตอบได้ว่ากี่ครั้งแล้วจู้ซินจี้เห็นนางเป็นแบบนี้และอดไม่ได้ที่จะโกรธขึ้นมาอีกครั้ง“หลายครั้งจนเจ้านับไม่ถูกเลยหรือ ? ”ชูเต๋าพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมามาก“เจ้าค่ะ ! หลายครั้งมากข้าไม่สามารถนับได้อย่างชัดเจน น่าจะตั้งแต่คุณหนูสามอายุ 5 ขวบเจ้าค่ะ”จู้ซินจี้แทบกลั้นใจตายเขาลากหลิวซื่อและ เขาหยิบไม้ขนไก่ขึ้นมาจากโต๊ะและเริ่มตีผู้หญิงคนนั้น การตีครั้งนี้ทำให้หลิวซื่อร้องเสียงดังและรอยเลือดเริ่มปรากฏขึ้นบนร่างกายของนาง จู้ซินจี้ยังคงไม่ปล่อยให้นางตายและเขาตีราวกับว่าจะให้นางตาย
หลิวซื่อเป็นกังวลและกรีดร้องเสียงดัง“เจ้าตีข้าไม่ได้ ! ข้าเป็นน้องสาวของพระสนมหลี่และท่านผู้หญิงหยวน ข้าเป็นป้าขององค์ชายแปดและองค์ชายหกด้วย บุตรสาวของข้าอยู่ในเมืองหลวง และในไม่ช้าจะกลายเป็นพราชายาเอกขององค์ชายแปด ! เจ้าตีข้าจนตายจะไม่ทำให้อะไรดีขึ้นสำหรับตระกูลจู้ องค์ชายแปดจะไม่ปล่อยเจ้าไป ! ”เสียงกรีดร้องของนางทำให้ไม้ขนไก่หยุดลงคำพูดของหลิวซื่อทำให้จู้ซินจี้เริ่มคิด ถูกต้องแล้ว ! ผู้หญิงคนนี้มีเสาสนับสนุนขนาดใหญ่ หากเขาทุบตีนางจนตาย เมื่อเมืองหลวงไล่ตามเรื่องนี้ แม้ว่าความผิดพลาดจะเกิดขึ้นกับหลิวซื่อ องค์ชายแปดก็ไม่ยอมให้เขามีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขเมื่อเห็นว่าจู้ซินจี้หยุดตีหลิวซื
