า และหันกระบี่เข้าหาคนตระกูลซีในทันที“หยุดเดี๋ยวนี้ กลับไปซะ”“ท่านปูั่/ท่านพ่อ”“พวกข้ามิเป็นอันใด เสียมารยาทต่อพวกเจ้าแล้ว”“เหอะ เจ้านี่มันรนหาเรื่องจริงๆ พวกเจ้าไม่เชื่อใจบุตรตนเองข้าไม่ว่า แต่มิเชื่อใจข้างั้นหรือ” เถ้าแก่หลิงเอ่ยออกมาพร้อมน้ำเสียงกระแหนะกระแหนเบาๆ”เปั่ยจินที่ส่งพลังออกไปนั้น ใจหนึ่งนางก็รู้สึกว่ามิสมควร แต่แล้วเช่นไรเล่า ครอบครัวนาง นางรักและดูแลพวกเขามาโดยดี คนอื่นถือเป็นอันใดกัน มีวิธีการอีกมากมายนักที่จะตรวจสอบความสัมพันธ์เหล่านั้น“เพ้ยยย อย่ากล่าวเช่นนั้น ข้าเพียงใจร้อนไปหน่อย”“จินเออร์รุนแรงเกินไปหรือไม่ นั้นท่านลุงและท่านปูั่ทวดของเจ้านะลูก” เถ้่แก่หลิงเอ่ยถามออกไปเบาๆมิได้ตำหนิ เพียงแต่ต้องการย้ำเตือนนางเพียงเท่านั้น“ข้ามิผิดนะเจ้าคะ ท่านพ่อท่านแม่ ท่านตาหลิง”เปั่ยจินรับรู้ในสิ่งที่เถ้าแก่หลิงพยายามเอ่ยออกมาเพียงแต่ … ก็นั้นแหละ ถึงจะเป็นญาติกันแล้วเช่นไรมิใช่ว่าตั้งแต่แรกคนที่ปกปั้องนางและคนที่นางควรปกปั้องคือท่านพ่อท่านแม่ของนางหรอกหรือ“ใช่ๆ หลานข้ามิผิดสักนิด คนที่ผิดเห็นทีจะเป็นตาแก่สองคนนั้นเสียมากกว่า หึ”“เช่นนั้นพวกเจ้า จริงๆ ใช่หรือไม่”“เพคะ หม่อมฉันจ้าวหลินเหมยคารวะท่านพี่เพคะ”“ส่วนข้าซีซานหลงคาระท่านปูั่ขอรับ”“พวกเจ้าจำเรื่องราวได้งั้นหรือ ได้เช่นไรกัน”“จินเออร์เพคะ นางปรุงยาหวนคืนความจำให้แก่หม่อมฉันและอาซาน ทำให้ความทรงจำในวัยเยาว์ของหม่อมฉันแล
