ในขณะที่ฝังหนึ่งกำลังเที่ยวเล่นอย่างสุขใจ แต่เมืองหลวงนั้นกลับร้อนดังไฟลุกท่วมอยู่แทบจะทุกนาทีแห่งการรอคอย…“เคร้ง” เสียงปาจอกชาดังออกมาจากห้องโถงของตระกูลซี เปั้าหมายนั้นมิได้ปาไปหาผู้ใด เพียงแต่ปาลงพื้นเท่านั้น เพื่อกลบอารมฌ์ที่กำลังขุ่นมัวของตนเองจากการเล่นพยศของหลานชายที่ตนรัก
“นี่มันหลายวันแล้วนะ ทำไมบุตรชายตัวดีของเจ้ายังไม่กลับมาเสียที” นายท่านซี นายท่านผู้เฒ่าแห่งตระกูลซี เอ่ยออกมาอย่างโมโห ในขณะที่เรียกบุตรชายตนเองมาสอบถามเร่ื่องราวของหลานชายที่ยังไม่รีบกลับมาตามคำสั่งของตน“เอ่อ ท่านพ่อ มิใช่ก่อนหน้านี้ เป็นหลานรักของท่านหรอกหรือ” ซีวานเหว่ยที่กำลังนั่งจิบน้ำชาไปพลางชื่นชมบรรยากาศรอบๆ ไปพลางเอ่ยกลับมาอย่างใจเย็น
“ช่างยอกย้อนดีเสียจริง หึ” นายท่านผู้เฒ่าซีเอ่ยออกมา
“ข้าเปล่านะขอรับท่านพ่อ” ซานเหว่ยที่เห็นว่าบิดาตนเองเริ่มมิพอใจขึ้นมาจริงๆ
“ส่งคนไปตามมันมาหรือยัง” นายท่านซีเอ่ยถามออกไป แต่ใบหน้าหันไปอีกทางมิได้จดจ่อกับใบหน้าของบุตรชายตนเอง
“ขอรับ รอบนี้ก็รอบที่ ห้าแล้วขอรับ” แล้วข้าก็ตอบท่านเป็นรอบที่ห้าแล้วเช่นกันท่านพ่อ เจ้าหลานตัวดีของท่านต่างหากที่ก่อเรื่องมิใช่ข้าเสียหน่อย เกิดเป็นลูกช่างอาภัพเสียจริง เห่อออ
“แล้วเหตุใดเจ้าตัวดีถึงยังมิกลับมา มันมิรู้หรือว่าข้ารออันใด” นายท่านซีที่รับรู้ข่าวมาบ้างแล้วจากองครักษ์เงาที่ส่งไปติดตามหลานชายตนเองนั้น แต่เหนือสิ่งอื่นใด หากได้
