ก็แยกย้ายกันได้แล้วเถิดเจ้าค่ะ” จ้าวหลินเหมยเอ่ยออกมาอย่างห้ามปราม เมื่อบุตรสาวของตนดูท่าจะอยากรู้เรื่องราวมากมายเสียเหลือเกิน
“หากท่านอาว่าเช่นนั้นพวกข้าคงต้องขอตัวลาก่อนขอรับ หากเรื่องราวเป็นเช่นไรข้าจะรีบกลับมา แต่โปรดรับรู้ไว้ว่า พวกข้าจะกลับมาเอง มิผ่านผู้ใด” องค์ชายห้าองค์ชายแปดและกู้หมิงซื่อเอ่ยลา ทั้งท่านอาชายและท่านอาหญิงของตนเอง
“อืม ข้าเข้าใจแล้ว” ซานหลงตอบกลับออกไปอย่างเข้าใจในความหมายนั้น
เมื่อทั้งสี่คนเดินออกมาจากบ้านของเปั่ยจินแล้ว ในคราแรกนั้นองค์ชายทั้งสองต่างขอตัวกลับเมืองหลวงแทบจะทันที เช่นเดียวกับคุณชายกู้ที่ขอจัดการภารกิจให้เรียบร้อยเสียก่อน แล้วกลับเมืองหลวงไปรายงานเรื่องราวที่ผ่านมากับท่านปูั่และท่านย่า ตามที่หัวหน้าองครักษ์ได้เอ่ยปากออกมา
เพียงแต่เช้าวันรุ่งขึ้นทั้งสามกลับคิดว่า ขอเล่นตัวเสียก่อน ตนเองยังมิได้ทำความสนิทสนมใดๆ กับครอบครัวท่านอาเลย เช่นนั้นเมื่อพวกตาแก่ที่เมืองหลวงรู้อาจจะมาแย่งความสนิทสนมจากตนเองไปเสียก่อน
จึงกลายเป็นว่าตอนนี้ กำลังเที่ยวเล่นมาได้ เกือบหนึ่งอาทิตย์ดดยมีคนนำเที่ยวหรือหัวหน้ากลุ่มเป็นเปั่ยจิน ที่ตอนนี้สามารถเรียกนางว่าจินเออร์เช่นนู้น เช่นจินเออร์น้องรักได้แล้ว อีกทั้งในตอนเย็นเกือบอาทิตย์ที่ผ่านมา ก็ฝากท้องไว้ที่ตระกูลเปั่ยแทบทุกวัน
ส่วนเถ้าแก่หลิง หากนับว่ามิได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดกับใครเขาก็กล่าวได้มิเต็มปาก เพราะตนเองนั้นก็ยั
