“ขอรับ เช่นนั้นจะจัดการคนร้ายเช่นไรดีขอรับ”หยางคงถามออกไป
“ปล่อยไปเจ้าค่ะ ข้ายังไม่อยากทำร้ายชีวิตผู้ใดในตอนนี้ อีกทั้ง ข้ายังอยากให้ท่านกลับไปรายงานเจ้านายของท่านด้วยนะเจ้าคะ ว่าเรื่องราวในวันนี้เป็นเช่นใด แต่สิ่งใดที่ห้ามพูดท่านคงจะทราบ แล้วอีกมินานข้าจะไปเยี่ยมเยี่ยนท่านแน่นอน”
หลักจากที่ได้ปล่อยตัวคนร้ายออกไปแล้ว เปั่ยจินได้ให้หนึ่งในสมาชิกของหน่วยราตรีกาลเป็นคนติดตามและสะกดรอยดู หากอีกฝั่ายทรยศจริงๆ ก็ให้จัดการปิดปากเสีย จากนั้นก็รีบตรงกลับไปยังบ้านของตนเองในทันที
เมื่อมาถึงก็พบว่าทุกคนกำลังนั่งรอตนด้วยความเงียบและมีรังสีความกดดันเป็นอย่างมากแฝงออกมาจากคนทั้งสองกลุ่ม
“ท่านพ่อท่านแม่ ทุกคนเจ้าขา จินเออร์กลับมาแล้วเจ้าค่ะ” ทำไมห้องโถงมันแคบไปถนัดตาเสียจริง
“เป็นเช่นไรบ้างทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมจินเออร์บาดเจ็บที่ใดหรือไม่” ท่านยายที่เห็นว่าเปั่ยจินกลับมาแล้วก็ถลาไปหาหลานสาวของตนเองอย่างรวดเร็วพร้อมกับการหันไปมองบุคคลที่กำลังทำให้ทั้งห้องต้องมานั่งจ้องหน้ากันเช่นนี้ แต่ทำตัวร่าเริงเกินไป
“ข้าปลอดภัยดีเจ้าค่าาาาา หิวมากๆ เลย ดูสิเจ้าคะพุงข้าหายไปเยอะเลย อืออ” เปั่ยจินว่าพลางตบพุงแปะๆ หากมองตามการเจริญเติบโตแล้วร่างกายนี้ก็ราวๆ สิบสามหนาวเอง อย่างไรก็คงไม่น่าเกลียดเกินไป
“เจ้านี่นะ ” ท่านยายที่เห็นว่าหลานสาวตนเองทำกิริยาไม่สมกับความเป็นกุลสตรีได้แต่มองและส่ายหน้าไปมาเบาๆ แต่สิ่งที่แส
