แต่ก่อนที่คนเหล่านั้นจะถูกนำตัวไปส่งทางการ เปั่ยจินจึงขอสอบถามเรื่องราวก่อน “ตอบคำถามข้ามาพวกเจ้าเป็นคนของผู้ใด”
“ถุยยย ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ เจ้ามิรู้หรือว่าข้าเป็นคนของใคร” เหล่าอันธพาลพยายามดิ้นร้นเพื่อให้พ้นการจับคุม นอกจากจะมิตอบคำถามแล้วยังทำกิริยาหยาบช้าด้วยการถุยน้ำลายใส่นาง เพียงแต่เปั่ยจินระวังตัวอยู่เสมอ จึงเรียกพลังออกมาสร้างเกราะกำบังไว้อยู่แล้ว จึงมิได้รับสิ่งสกปรกใดๆ
เพียงแต่หยางคงที่ยืนอยู่ข้างๆ คุณหนูของตนนั้นจึงลงมือสั่งสอนกลับไป “เพี๊ยะ”“เจ้า เจ้า..” หัวหน้าอันธพาลตกตะลึงทันที ที่คนด้านหน้าตน กล้าทำร้ายตนเอง
นอกจากจะได้รับคำสั่งมาแล้ว ต้องบอกก่อนว่าอันธพาลเหล่านี้ ต่างมีอาชีพเรียกเก็บค่าคุ้มครองชาวบ้าน และร้านค้าที่ไร้ผู้มีอำนาจเบื้องหลังอยู่เป็นประจำแล้ว
ชาวบ้านต่างรู้จักและให้ความเกรงกลัวไม่น้อย จึงไม่คิดว่าจะมีวันที่ตนเองโดนลบหลู่ขนาดนี้
“คราวนี้ตอบข้าได้หรือยังเจ้าคะ” เปั่ยจินถามอีกครั้ง ด้วยอารมณ์หงุดงหงิดที่เพิ่มขึ้นมา
และแน่นอนหนึ่งในลูกน้องของอันธพาลใหญ่ตะโกนออกมาอย่างถือดี และตามด้วยอีกหลายๆ คนที่ช่วยกันยืนยันเป็นเสียงเดียวกัน
“พวกข้าเป็นคนของพระสนมเย่วฮวา พวกเจ้ามิรอดคุกแน่”
“ฮ่าๆ พระสนมเช่นนั้นหรือ” ถือดีอย่างไรมากล่าวหาพระมารดาข้ากัน
“ใช่นะสิ พวกเจ้าเป็นผู้ใดกัน มาหัวเราะเยาะข้าเช่นนี้” เมื่อเห็นว่าห้ามลูกน้องตนเองไม่ได้แล้ว จึงเอ่ยย้ำไปทันที หากมันจะช่วย
