“หืม ไม่มีอันใดหรอกจินเออร์” ช่างซักถามเสียจริงเจ้าเด็กคนนี้
“งั้นหรือ เช่นนั้นเชิญพวกท่านนั่งพักในห้องรับรองเถิดเจ้าค่ะ” มิตอบข้าตอนนี้ ก็มิเป็นไรเจ้าค่ะ ยังมีเวลาอีกนานทีเดียว
“ได้ๆ เจ้าไปรับแขกคนอื่นๆ เถิด” กู้หมิงซื่อเอ่ยออกไป
“เจ้าค่ะ”
หลังจากนั้นเปั่ยจินก็ได้ออกไปจากห้องรับรองปล่อยให้คนทั้งสามได้นั่งพักกัน และพูดคุยกันตามลำพัง
“เป็นอย่างไรบ้างอาหมิง” กู้หมิงซื่อถามออกมาทันที เมื่ออยู่กันตามลำพัง
“เหมือน เหมือนมากจริงๆ โดยเฉพาะเด็กสาวผู้นั้นช่างถอดแบบท่านอาออกมาอย่างชัดเจน”
ไม่ว่าจะเป็นนายท่านซานหลง ใบหน้าที่ดูคมเข้มแววตาที่เด็ดเดี่ยวมาตั้งแต่เด็ก
และบุตรสาวอย่างเปั่ยจิน ใบหน้าที่อ่อนหวาน คิ้วที่โด่งดังคันศร ที่เหมือนจะได้รับมาจากมารดากระทั่งแววตาที่แม้จะดูอ่อนโยนอ่อนหวานแต่ก็แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวจากผู้เป็นบิดา
แต่ไอ้นิสัยแปลกๆ นี่ นางไปได้มาจากที่ใดกัน
“ฮัดชิ้ว สงสัยทำงานหนักไปหน่อยสินะเรา”
“แต่ข้าไม่คุ้นหน้าใครเลยขอรับ เห่อ” องค์ชายแปด เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง อย่างไม่จริงจังนักเพราะรู้ดีว่าตอนนั้นตนเองนอกจากจะไม่จำวิชาเรียนแล้ว ก็ไม่จำอันใดเช่นกัน หึหึ
“เจ้าจะจำอันใดได้กัน ตอนนั้นเจ้าอายุเพียงแค่มิกี่หนาวเจ้าลิงน้อย” กู้หมิงซื่อ อดมิได้ที่จะเอ่ยขัดเจ้าคนตรงหน้า นอกจากเกาะพวกพี่ชายอย่างข้าแล้ว เจ้าจะจำอันใดได้กัน
“โธ่ พี่กู้ข้าโตแล้วขอรับ หึ”
“และที่สำคัญ นายท่านซ
