“ฮ่าๆ บ้าหน่า ท่านพี่ พวกท่านคิดไปเองหรือไม่”จะใช่ได้เยี่ยงไรกัน คนหายไปตั้งนานแล้ว พวกท่านนะคาดหวังเกินไปหรือเปล่าขอรับ หึ
“เช่นนั้นวันเปิดกิจการข้าขอไปด้วยได้หรือไม่กู้หมิงซื่อ” องค์ชายห้าเอ่ยออกมา
ระหว่างองค์ชายห้าและกู้หมิงซื่อนั้น หากมิได้มีเรื่องที่เป็นความลับหรือจริงจัง จริงจังเพียงใดก็อย่างเช่นว่า หากเทียบเรื่องก่อการกบฏกับเรื่องที่ตนเองสนใจแล้วนั้น เรื่องก่อการกบฏยังไม่นับเป็นอันใดเสียด้วยซ้ำนะสิ
ดังนั้นน้อยครั้งมากที่ทั้งสองจะเอ่ยต่อกันด้วยการเรียกนามที่แท้จริงออกมา
“อืม ไปสิ อย่างน้อยหากเจ้าได้พบเจอคนในตระกูลนั้นอีกครั้งก็คงดี…” กู้หมิงซื่อที่หันกลับมามององค์ชายห้า ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความคาดหวัง
“อืม ขอบใจเจ้ามากอากู้”
หากเป็นเรื่องจริงดั่งที่ข้าคาดไว้
“ข้าละขอรับ ข้าละ ข้าขอไปด้วยนะขอรับ” ว่าพลางเข้าไปเขย่าแขนออดอ้อนคนซ้ายทีขวาที“ข้าห้ามเจ้าได้หรืออาหลิง” เจ้านี่ช่าง อายุเท่าใดแล้วยังมาออดอ้อนข้าเช่นนี้อีก เห่ออเจ้าลิงน้อย
“เช่นนั้นก็…ขอบพระคุณขอรับ ฮ่าๆ” องค์ชายแปดที่ได้สมดั่งใจตนเองแล้วก็กลับไปนั่งถักสร้อยข้อมือของตนต่อไป
หลังจากนั้นกำหนดวันเปิดกิจการสำนักคุ้มภัยก็ได้มาถึง ทุกคนในตระเปั่ยนั้นตื่นเต้นกันเป็นอย่างมากเรียกได้ว่าตื่นเต้นกว่าการทำการค้นรูปแบบอื่นเสียอีก
ในการทำกิจการครั้งนี้นั้น พวกเขาต้องอาศัยทุกสิ่งทุกอย่างเข้ามาช่วย อีกทั้งหากกิจการเป็นไป
