ดงบนใบหน้าของใครหลายๆ คนรอบๆ คือความเอ็นดูที่มีมากล้น
“ข้าหยอกท่านยายเล่นเจ้าค่ะ แอ่ๆ” เมื่อเห็นว่าทุกคนเริ่มยิ้มออกแล้ว จึงเดินไปนั่งที่ของตนเอง ในขณะที่ทุกคนก็ต่างหันกลับมานั่งตามที่ทางตำแหน่งเดิมของตนเองอย่างเป็นระเบียบ แตกต่างจากก่อนหน้านี้ ที่ทำราวกับคนกำลังจะฆ่าฟันกัน
“เอาเถอะๆ เช่นนั้นมาถึงแล้วก็เข้าเรื่องเสียทีเถิดหลานตา” เถ้าแก่หลิงเอ่ยออกมา แต่พริบตาเดียวถึงกับต้องตัวแข็งไปทันที
“ข้ามีท่านตาคนเดียวเจ้าค่ะ” หึหึ
“เอ๊ะ จินเออร์” ท่านแม่ที่เห็นเช่นนั้นรีบหันมามองข้าและเรียกข้าเสียงดัง“แฮร่ๆ ข้าล้อเล่นเจ้าค่ะท่านตาหลิง ข้ารักท่านตานะเจ้าค่ะ อิอิ” เปั่ยจินรีบขยับไปหาเถ้าแก่หลิงเพื่อออดอ้อน โถ่ ข้าก็แค่หมั่นไส้นี่น่า ท่านตาเอาแต่หลอกข้ามาตั้งแต่เมื่อใดก็หารู้ไม่
“เกือบลืมไปแล้วเชียว คารวะองค์ชายทั้งสองเพคะข้ามีนามว่าเปั่ยจิน และท่านคงจะพูดคุยเไปแล้วบ้างกับท่านพ่อท่านแม่และท่านตาท่านยายของข้า”
“อืม” องค์ชายห้าตอบรับกลับมา ส่วนองค์ชายแปดทำเพียงแค่พยักหน้าให้เปั่ยจินเบาๆ
“เช่นนั้นมีอันใดสงสัยหรือไม่เพคะ” หน้าพวกท่านนี้มันอันใดกัน ข้าแค่ให้พวกท่านมารอที่บ้านข้า เพียงไม่นานเอง อยากสืบเขา แต่ไม่อยากรอเขา โถ่ เอาแต่ใจเสียจริง
หลังจากนั้นจินเออร์จึงได้เริ่มต้นเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาในชีวิตให้ทั้งสองคนฟัง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจนถึงตอนนี้ อีกทั้งยังมีเรื่องราวที่ท่านตาและท่านยายช่
