“หึหึ คารวะเถ้าแก่หลิงขอรับ ท่านมีอันใดกันถึงมาหาข้าที่นี้ได้” กู้หมิงซื่อที่เห็นว่าเถ้าแก่หลิงมิได้สนใจตนเองที่กำลังเดินเข้ามาภายในห้องรับรอง จึงเอ่ยทักทายออกมาอย่างอดเสียมิได้
“หืม ผู้เฒ่าอย่างข้านะหรือจะมาหาเจ้า นู้นหลานสาวของข้าต่างหาก” เจ้าเด็กหน้าเหม็นอย่างพวกเจ้านะหรือ ข้าจะมาหา พลางทำท่าชี้ไปทางจินเออร์ที่กำลังนั่งทานของว่าง โดยมิได้รับรู้ว่ามีคนเดินเข้ามาแล้ว
“หืม จินเออร์นะหรือ” กู้หมิงซื่อกล่าวพลางคารวะให้ทุกคนเบาๆ ก่อนจะเดินไปหยุดใกล้ๆ จนจินเออร์ ที่มัวแต่ทานของว่างอยู่เงยหน้าขึ้นมาเจอ“คารวะเจ้าค่ะพี่กู้ เพียงแต่ก็ไม่ใช่ข้าอีกเช่นเคยท่านพ่อของข้าต่างหากเจ้าค่ะ” จินเออร์เอ่ยออกไปพร้อมมองไปยังท่านพ่อซานหลงของนางให้อธิบายต่อเห่อ ขายหน้าอีกแล้วสิข้า ขนมเต็มปากข้าขนาดนี้ ท่านยังมาแกล้งถามข้าอีกนะเจ้าค่ะ พร้อมกับมองค้อนไปหนึ่งที
“ฮ่าๆ อันใดกันแน่ขอรับ ท่านซานหลง” กู้หมิงซื่อหัวเราะในท่าทีของจินเออร์ จากนั้นจึงหันไปถามซานหลง
“คารวะคุณชายกู้ขอรับวันนี้ข้านำจดหมายเชิญมาให้ท่านขอรับ” ซานหลงที่อดจะสงสารคุณชายกู้ไม่ได้จึงรีบเอ่ยเข้าเนื้อความ“อืม จดหมายเชิญอันใดหรือขอรับท่านซานหลง”กู้หมิงซื่อที่ยังคงสงสัยอยู่เอ่ยถามออกไปอีกรอบ
“สักครู่นะเจ้าค่ะ พวกเรานั่งลงได้หรือไม่ ยืนนานๆข้าว่า ข้าไม่ไหวเจ้าค่ะ แฮร่ๆ” เปั่ยจินที่เห็นว่าคนทั้งหมดไม่มีท่าทีว่าจะนั่งลงเสียที จึงเอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน
