ก่อนที่เปั่ยจินจะให้พวกเขาแยกกันไปทำหน้าที่ จึงได้พาทั้งหมดเข้าาสู่มิติและทำการรักษาทั้งร่างกายและจิตใจให้ทุกคน จากนั้นจึงให้หยางคงนำสมาชิกหน่วยราตรีกาลรุ่นที่สอง เข้าสู่ค่ายฝึกและจัดการให้เรียบร้อยส่วนนางได้นำคนที่เหลือทั้งหนึ่งร้อยห้าสิบคนกลับไปยังบ้านของนาง
เห็นทีเรื่องนี้คงต้องอธิบายให้ท่านพ่อท่านแม่ และทุกคนฟังกันอีกยาวๆ
“ท่านพ่อท่านแม่ทุกโค้นนนน ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ” เมื่อมาถึงหน้าบ้านเปั่ยจินจึงทำใจกล้า ตะโกนหยอกล้อเสียงดังเข้าไปในตัวบ้านทันที“คาระคุณหนูเจ้าค่ะ อาหยางเล่าเจ้าค่ะ” ซูฮูหยินเดินออกมาเปิดประตูบ้าน เพียงแต่คุณหนูของตนนั้นได้ออกมายืนกลางลานบ้านและยืนยิ้มแปลกๆ อยู่คนเดียว
“ข้าให้พี่หยางไปทำธรุะเจ้าค่ะ อีกอย่างข้าว่าเราเข้าไปคุยกันด้านในบ้านดีกว่าเจ้าค่ะ” เปั่ยจินเมื่อเห็นว่าท่านปั้าซูมีคำถาม จึงคร้านจะอธิบายในทันที จึงเอ่ยขอเข้าไปด้านในก่อน เพื่อจะได้อธิบายรอบเดียว
“เอ๊ะ แล้วด้านหลังเล่าเจ้าค่ะ ทำไมถึงมีคนมากมายถึงเพียงนี้กัน” เมื่อหันไปมองดีๆ อีกครา กลับพบว่า ขณะนี้ ด้านหลังคุณหนูของตนกลับมีกลุ่มคนจำนวนมากมายนักยืนออกันอยู่บริเวณหน้าบ้าน“อิอิ ไปกันเถิดเจ้าค่ะ ท่านปั้า ทุกคนไปรวมกันที่ลานหน้าห้องโถงนะเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้ามา” เปั่ยจินเข้าไปเขย่าแขนซูฮูหยินและทำท่าออดอ้อนเบาๆ เพื่อรีบเดินออกไปจากจุดนี้ จากนั้นจึงหันไปออกคำสั่งกับทาสที่ยืนรออยู่ทันที
จากนั้นทาสทั้งสิ้นหนึ
