ปข้างนอกในเวลานี้ จึงเอ่ยขอตามไปด้วย“เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะท่านตา ลำบากท่านยายต้องดูแลชั้นหนึ่งเพียงลำพังแล้ว จะไหวหรือไม่เจ้าค่ะ”“เช่นนั้นเดี๋ยวแม่ลงไปดูแลกับท่านยายดีกว่าจินเออร์ ให้พ่อเจ้าอยู่ชั้นสองไปเถิด” เหมยหลินที่ตอนนี้ มีความกล้าและความมั่นใจมากขึ้น จึงเอ่ยขึ้นมาม เพื่อให้เปั่ยจินได้วางใจและบ่งบอกให้รู้ว่า นางสามารถทำสิ่งต่างๆ ได้ด้วยตนเองแล้ว“ได้ๆ อาเหมย” ซานหลงเอ่ยออกมา“ขอบพระคุณท่านแม่เจ้าค่ะ”“เช่นนั้นไปกันเถอะเจ้าค่ะ ท่านตา” เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยจึงเริ่มออกเดินทางเปั่ยจินและท่านตาก็ได้เดินทางมาถึงร้านของเถ้าแก่ซื่อเฉิน“เชิญขอรับ อ้าวยัยหนู ตาเฒ่า มาได้อย่างไรกันวันนี้วันเปิดร้านพวกเจ้ามิใช่หรือ ข้าว่าเย็นๆ จะเข้าไปแสดงความยินดีเสียหน่อย” เถ้าแก่ซื่อเฉินเอ่ยทักออกไปทันทีที่หันมาเห็นว่าคนที่เข้ามาในร้านของตนนั้นเป็นใคร“คารวะเจ้าค่ะ เถ้าแก่ซื่อเฉิน”“ฮ่าๆ ยัยหนู ดีๆ ยินดีกับเจ้าด้วย” เถ้าแก่ซื่อเฉินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงยินดีอย่างยิ่ง ที่ได้เห็นเด็กสาวตรงหน้าเปิดกิจการ“ขอบพระคุณเถ้าแก่มากๆ เลยเจ้าค่ะ การปรับปรุงร้านของท่าน เยี่ยมยอดไปเลยเจ้าค่ะ”“หืม เยี่ยมยอดงั้นรึ ดีๆ เจ้าเด็กคนนี้ ฮ่าๆ ว่าแต่วันนี้มากันทำไมหรือ”“แหะๆ ข้าจะมาพูดคุยเรื่องการต่อเติมบ้านเจ้าค่ะ”“ออ ดีๆ ข้าว่าวันนี้จะเข้าไปแล้วล่ะ ช่วงนี้ แม้งานจะเยอะก็จริง แต่คนงานก็เพิ่มมากขึ้นเช่นกัน ข้าว่าไม่เกินหนึ่งอาทิตย
