กลับมาที่ผู้ดูแล แม้จะงุนงงและสงสัยในตัวของเปั่ยจินและตงหลินเพียงใด ก็ไม่ได้สอบถามอันใดออกไป จึงออกไปเตรียมการค้าที่รับปากไว้อย่างขันแข็งและว่องไวที่สุด
“จินหลง ออกมาหน่อย” จะให้นางเลือกเองนะก็ได้อยู่ แต่ถ้าให้จินหลงเลือกนางจะไม่ต้องกังวลสิ่งใดแน่นอน
“หึ ไม่ออก คิดว่าเจ้าจะลืมข้าเสียแล้ว” จินหลงเอ่ยออกมาอย่างแง่งอน พร้อมกับทำท่ากอดอกแบบมนุษย์ ทำให้เปั่ยจินที่ส่งกระแสจิตเข้าไป สามารถมองเห็นความน่ารักของมันได้ อมยิ้มออกมาเบาๆ
“หึ ไม่ใช่เจ้าหรือไง ที่หายตัวไปไหนบ่อยๆ ครั้งละนานๆ” เปั่ยจินเอ่ยออกมาอย่างขำๆ ที่เจ้าตัวเล็กงอนนาง
“หึ ก็เจ้านั้นแหละ ข้าไม่คุยเรื่องนี้แล้ว เจ้ามีอะไร”จินหลงทำท่าจะเถียงออกมา แต่จากนั้นอวบเดียว็เลือกที่จะเงียบไปและถามกลับไปแทน
“ข้าอยากให้เจ้าคอยช่วยข้าเลือกทาส”
“ได้สิ งานหมูๆ เช่นนั้นข้านั่งรอด้านนอกกับเจ้าได้หรือไม่ เมื่อเห็นว่าตนจะได้ออกมานั่งข้างนอกกับคนอื่นเค้าบ้าง มิใช่โดนลืมไว้ที่บ้านอย่างเดียวบ่อยๆ เอิ่ม ไม่นับกับการที่ข้าหายตัวไปเองนะ” จินหลงจึงเอ่ยออกมาด้วยความกระตือรือร้น
“ได้สิ มาข้าอุ้มเจ้าเอง” เปั่ยจินที่เห็นว่าเจ้าตัวเล็กยอมอ่อนข้อให้นางจึงเลือกที่จะหยุดต่อล้อต่อเถียงกับมันและหันมาเอาใจแทน
“หืม ตาว่ามาให้ตาอุ้มเถิด จินหลงมันหนักแล้ว เจ้าอุ้มจะไม่เหมาะสม” เปั่ยตงหลิน เมื่อได้ยินว่าหลานสาวของตนจะอุ้มจินหลง รีบเอ่ยดักออกมาทันที คนอื่นไม่รู้อยู่แก่ใ
