“พวกท่านยินยอมทำพันธะสัญญาชีวิตกับข้าหรือไม่ !!!”
“ห๊ะ พันธะสัญญาชีวิต” มีเสียงดังออกมาจากกลุ่มทาสที่กำลังก้มหน้า
“เจ้าค่ะ ท่านรู้จักหรือเจ้าค่ะ” เปั่ยจินเมื่อได้ยินใครบางคนพูดออกมาเช่นนั้นจึงหันไปสบตากับคนที่พูดพร้อมกับจ้องตากลับไป แววตาที่เหมือนซ่อนสิ่งใดเอาไว้ โดยเอาความเฉยชาและแข็งกระด้างเข้ามาแทนที่นั้น ช่างน่าสงสารยิ่งนัก
“ขอรับ อดีตนั้นตัวข้าเคยมีพลังขอรับ” เอ่ยออกมาพร้อมกับการก้มหน้าลงทันที ร่างกายที่สั่นไหวน้อยๆตอบสนองกับสิ่งที่พูดออกมา ราวกับว่าพยายามข่มความรู้สึกที่กลับมาเคลื่อนไหวอีกระรอกให้กลับไปนอนนิ่งเช่นเดิม
“อืมม ดีเลยเจ้าค่ะ” เปั่ยจินที่สังเกตเห็นเช่นนั้นจึงเลือกที่จะไม่ถามสิ่งใดออกไปเช่นกัน คนของนางไม่ว่าจะตอนไหน หากนับจากนี้ไปเมื่อพวกเขาเอ่ยปากตกลงที่จะทำพันธะสัญญาชีวิตกับนาง นางมั่นใจว่านางจะต้องได้รู้ความลับนั้นแน่นอน
“ข้าขออธิบายให้ทุกคนเข้าใจนะเจ้าค่ะ พันธะสัญญาชีวิตคือสิ่งที่ข้าจะทำกับพวกท่านทุกคน หากผู้ใดมีจิตใจคิดทรยศ ไม่ภักดีต่อข้าและคนในตระกูลของข้าคนผู้นั้นจะต้องตายเจ้าค่ะ” เปั่ยจินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งคล้ายกับว่าเป็นคำเตือนหากผู้ใดคิดจะตกลงแล้วทรยศนางในภายหลัง
“ตายหรือ ไม่กลัวขอรับ ข้ามองออกว่าคุณหนูและนายท่านมิใช่คนเลวร้าย หากข้ายังอยากใช้ชีวิตอย่างมีประโยชน์ในตนเองข้ายินยอม” ชายคนเดิมเอ่ยออกมาอีกครั้ง เป็นเหตุให้เกิดการถกเถียงกันในหมู่ทา
