ส
หลังจากนั้นคนอื่นๆ ต่าง ก็ทำเช่นเดียวกันทั้งสิ้นสองร้อยยี่สิบคน
“เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ ขอบคุณทุกท่านมาก”
เมื่อตกลงกันได้เแล้ว เปั่ยจินจึงจัดการทำพันธะสัญญาชีวิตกับทุกคน จากนั้นจึงได้ปลดพลังออกเพื่อเรียกผู้ดูแลเข้ามาจัดการเรื่องเงินที่ใช้ในการปลดปล่อยทาส
“รบกวนท่านคิดเงินด้วยเจ้าค่ะ”
“ทั้งหมดนี้เลยหรือขอรับ”
“เจ้าค่ะ คนทั้งหมดนี้”
หลังจากที่เห็นว่าเปั่ยจินจ่ายเงินเป็นจำนวนเกือบหนึ่งพันตำลึงทองเลยทีเดียว ทาสหลายคนต่างคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความดีใจ ที่ตนเองจะได้ออกจากโรงค้าทาสเสียที
และยิ่งไปกว่านั้น เปั่ยจินยังทำในสิ่งที่ทุกคนตกตะลึงไม่แพ้กัน เมื่อผู้ดูแลเดินออกไปนั้นคือการลบรอยที่เกิดจากการเอาไฟร้อนๆ มาจี้ที่บริเวณหัวไหล่ของเหล่าทาสเพื่อปั้องกันไม่ให้ทาสเกิดการหลบหนีโดยไร้สัญญาซื้อขายจากนายจ้าง ซึ่งตอนนี้นั้นอักษรที่สลักคำว่าทาสได้หายออกไปจากหัวไหล่ของทุกคนโดยการให้พลังปราณธาตุแสงเข้ามาช่วยเยียวยารอยแผลเป็นของทุกคน
“อ๊ากกกก เจ็บ เจ็บเหลือเกิน”
“อ๊ากกก ข้าก็ด้วย”
หลังจากนั้นทาสทั้งหลายต่างโอดครวญกับความเจ็บที่เกิดขึ้น แต่ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งก้านธูป เสียงโอดครวญก็ได้หายไป
“แผลๆ ที่ไหล่ของข้ามันหายไปแล้ว”
“แผลที่หัวไหล่ อักษรคำว่าทาส…เช่นนั้นหรือ”
“นายท่าน เป็นท่านใช่หรือไม่ขอรับ”
เมื่อมีหนึ่งเสียงเอ่ยขึ้นมา เหล่าคนที่เหลือต่างก็หันมาคุกเข่าและโขกศีรษะให้นาง พร้อมกับเสียงร่ำไห้ที่ดังออกมา
“
